دلم هوای یکی حیطه ی مصفا داشت
بنای خانه ی خود را خراب می کردم

تمام ذهن و ضمیرم گرسنه و تشنه
در این میانه دلم را کباب می کردم

به شوق آن که کسی انتظار من دارد
چه دلبران که به راهم جواب می کردم

به عشق سود ز سرمایه دست می شستم
به شوق نسیه ز نقد اجتناب می کردم

ذخیره ی پدری را به باد میدادم
طلای مادریم را که آب می کردم

دلی به عشق عمومی و شوق آزادی
چو ذره در قدم آفتاب می کردم

درنگ بایدم امروز تا بدست آرم
کمی از آنچه برایش شتاب می کردم

(مهران)

(شاعر نمیدانم کیست)

*اشتباها پس زد خوانده ام

شبرنگ و توسنی و سواری نمی‌‌دهی‌
بر گردنت نبست کس -ای اژدها- لگام

گو با خیال من که پرسه زند در هوای تو:
" تهران نخفته -همچو تو -‌ای کبک خوش خرام"

پس کوچه‌های عشق تو بیدار مانده اند
تا بشنوند غرش فریاد پشت بام

هر شب دلیری از تو به زنجیر می‌‌کشند
پس وعده می‌‌دهند به اعدام و انتقام

باز از دل تو شعله ی زردشت سرکشد
چون آرشی بر آماده از قلب ازدحام

هر شنبه فکر تازه و هر جمعه شرح حال
هر چارشنبه آتش و هر پنجشنبه کام

صد سال بیش رفت که رویای کشوری
داده به صد امید ، ز هر گوشه ات نظام

شیراز عشق داد و هنر داد اصفهان
کرمانیان صبوری و تبریزیان قیام

کوچندگان خانه به دوش وطن تو را
دادند قوه ، تا که توانی‌ نهاد گام

دشت حماسه زار خراسان برای تو
آورد پایداری و آموخت احتشام

نفت سیاه را به سخاوت ز عمق خاک
کردند باده ، تا که بریزی مگر به جام

از ساحل خزر -همه- تا ساحت خلیج
هر شهر و روستا به تو کردند اهتمام

بر شهر کرد و ترک و بلوچ و عرب درود
بر شهر پارس ، شهر لر و ترکمن سلام

تهران (ما) ، تو کشور ایران زنده ای
هر خانه ات ز جلگه و دشتی دهد پیام

صد سال بیش رفت که ایران تو را شناخت
هر کس سوی تو آمد و دل با تو کرد رام

فرزند خویش زی‌ تو روان کرد مرد پیر
دل از عزیزتر از جان بکند مام

تا ساکنان کوی تو باشند عاشقان
دلدادگان روی تو باشند صبح و شأم

ای سنگ و آهنت ز گل و سبزه سبزتر
جنگل گرفته رنگ ز مرد و زن تو وام

یکپارچه شکوه بهار آیدم به چشم
بینم چون این جوانه ی سبزیت بر دوام

هرچند عشق را نتوان بافت با سخن
هرچند شور را نتوان یافت در کلام

تهران چنین مدیحه کست- پیش از این- نگفت
گفتند نامراد و نوشتند ناتمام

یادت دگر نمی کنم الا‌ به افتخار
حرفت دگر نمی زنم الا‌ به احترام

(مهران)

سوگند به خون همرهانم ، سوگند به اشک مادران
هرگز به تیغشان نمیرد ، فریاد جاودانمان

دلتنگ با تو بودن ، با ناله های شب قرین
تنها گناهمان سکوت سبزی بود در جواب کین
جسم و جان بی پناهم ، آماج تیر کافران
آرام و سربلندم و می بالم بر انتخابمان

سوگند به این ستاره باران، سوگند به شورعاشقان
از راه رفته بر نگردم ، تا روز کوچ جاودان

سوگند به خون همرهانم ، سوگند به اشک مادران
هرگز به تیغشان نمیرد ، فریاد جاودانمان

(آرمان آزاد)

(م.سحر)

وقتی که بانگ تندر و ابر سیه گذشت
باران چو پنجه بر بدن ساز می شود

هر جا به زیر پوست ما قطره های آب
پیغام قصه ای است که آغاز می شود

تا آسمان چو آینه سبز از زمین شود
هر برگ بر تنم پر پرواز می شود

بر گونه ام چو بوسه هیاهوی بلبلان
سرمشق درس دسته ی آواز می شود

این دارها شکوفه می زند و برگ می دهد
بر هر سریر و مرتبه ممتاز می شود

از عاشقی که بر تن من یادگار کند
یک جنگل از غرور سرافراز می شود

(مهران)

هر فسرده آبرویی، آبرومند از تو شد
هر دل بی آرزویی ، آرزومند از تو شد
سبز باید سبز ، شاد باید شاد
بی توشه و بی زاد ، از قفس آزاد

بر امام خفته بر سنجاب ** ، می پریشد خواب
بر بسیج مرگ ، آن زخون سیراب
حلقه زد گرداب

حلقه ها شد تنگ، گوشها بر زنگ
تا که شوید خون ، تا که جوید جنگ
تا چه گوید عشق ، تا چه روید رنگ

سبز باید سبز ، شاد باید شاد
می کشم فریاد ، داد از این بیداد ، از قفس آزاد

(مهران)

* نسیم : بو
** خفته بر سنجاب : خفته بر پوست سنجاب. کنایه ای است از راحت طلبی و بی خبری.

( برگزیده ای از شعر بلند هادی خرسندی)

(مهران)

(م.سحر)

سبز می روید آفتاب از کوه
تا بروبد سیاهی و اندوه

زندگی حلقه می زند بر در
شانزده روز رفته از آذر

(م.سحر)

(مهران)

(مهران)

(مهران)

(مهران)