زچه رو چنین سپاری دل و جان به رنج و خواری
که به جاودان نپاید سحر اینچنین حصاری
ستاره از خورشید ارد خبر

هستی پر از آوازه شد این سکوت و صبوری تاکی
فصل بهاران تازه شد از گل و سبزه دوری تا کی

ای امید جان فارغ از غمان با دل جوان نغمه ای بخوان تا بخندد به رویت فردایی روشن

(م.سحر)

(حافظ)

(فرخی یزدی)

(م.سحر)

از اشك ُ همه روی زمین زیر و جانم زیر و خدا زیر و زبر كن
مشتی گرت از خاك وطن هستُ جانم هستُ خدا هستُ به سر كن
غیرت كن و اندیشه ایام بتر كن
اندر جلو تیر عدو، جانم ، عدو سینه سپر كن
چه كج رفتاری ای چرخ
چه بد كرداری ای چرخ
سر كین داری ای چرخ
نه دین داری نه آیین داری ای چرخ

(عارف قزوینی)

(م.سحر)

چنگی بزن چنگ ی دیگر
برپاکن آهنگی دیگر
دل را سرودی دگر کن
اوج و فرودی دگرکن
پرده دیگر کن شادمانه
نغمه ای سرکن عاشقانه
نغمه ای کزآن مهرِ آسمان خنده بر لب آرد
وز نشاط آن گردش زمان غم فروگذارد
نواگرخدا را
بساز آن نوا را
تا به کی غم از بی وفایی
ناله تا به چند از جدایی
آشنای توایم آشنا باش
با سرود ِ خوش ِ آشنایی

اینک بازآ غم پردازا چون شادی در دل
اثرکن اثرکن اثر کن اثر کن

پرده دیگر کن شادمانه
نغمه ای سرکن عاشقانه
نغمه ای کزآن مهرِ آسمان خنده بر لب آرد
وز نشاط آن گردش زمان غم فروگذارد. غم فروگذارد

نواگر خدا را
بیار آن نوا را

(م.سحر)

به تک نگاهی نگر کران را ، نگر زمین را ، نگر زمان را
نگر سپاه پرندگان را ، پرنده سان زی ، پرنده سان شو

ز کین رها شو ، ز غم برون زن ، زبندِ بیم و ستم برون زن
از این کُهن دژ عَلـَم برون زن ، جهان جوان شد ، دلا جوان شو

بجوی خود را ، بگوی خود را ، ببال خود را، بروی خود را
ز گـَردِ ظلمت بشوی خود را ، نه راهِ این زن ، نه چاه ِ آن شو

بس است خِفّت ، بس است خواری ، بس است شیون ، بس است زاری
بس از مُصّلا و سوگواری ، دمی به شادی ترانه خوان شو

بمال گوشی ز چنگ و رودی ، بخوان نوایی ، بزن سرودی
برآر اوجی ، برو فرودی ، قرار ِ دل های بی نشان شو !

(م.سحر)

چنان که بود به هر وعده ات هزار فریب
بوَد به هرسر زلفِ کجت هزار شکن

چنان که بر دو لبت آتشی ست دشمن دوست
در آستین تو دستی ست دوستدار شکن

هزار بار ترا بوده ام قرار گذار
هزار بار مرا بوده ای قرار شکن

چگونه زخمهء مهرت زنم به پرده دل
چنین که هرغضبت ضربتی ست تارشکن؟

به کام ِ خصمی و حقا که کاسه لیسان راست
طعام و ماستت ، ای طاغی ِ تغار شکن!ـ

به جلب مهر تو صد سال کار خواهم کرد
چه باک اگر نگذارد رقیب ِ کارشکن؟

تو و اصول پرستان اقتدار گرا
من و رفرم گرایان ِاقتدار شکن

زخشت کهنه بنایی مدرن خواهم ساخت
چه غم که پُست مُدرنی و ساختار شکن ؟

(م.سحر)

گفت و گویی در زبان ما فکند
جست و جویی در درون ما نهاد

داستان دلبران آغاز کرد
آرزویی در دل شیدا نهاد

قصه خوبان به نوعی باز گفت
کآتشی در پیر و در برنا نهاد

عقل مجنون در کف لیلی سپرد
جان وامق بر لب عذرا نهاد

بهر آشوب دل سوداییان
خال فتنه بر رخ زیبا نهاد

از پی برگ و نوای بلبلان
رنگ و بویی در گل رعنا نهاد

فتنه ای انگیخت شوری در فکند
در سرا و شهر ما چون پا نهاد

(عراقی)