songsdaily آوازهای روزانه

حرف و سخن

دیروز 16 نوامبر ، روز جهانی وبلاگ نویسان زندانی بود . با دوستان نشستیم و این آواز را به یاد آنها خواندیم . چون دیر هنگام بود و همه خسته بودیم ، آنچنان که می خواستیم از آب در نیامد ، این بود که امروز به تنهایی آن را بازخوانی کردم.

خواستم در این باره چیزی بنویسم، گشتی زدم تا نام وبلاگ نویسان زندانی در ایران را پیدا کنم که به وبلاگ سمیه جهانگیری رسیدم و دیدم او حرف گفتنی را گفته است:

برای شهامت آنانی که برای نوشتن به زندان می روند

البته او نام چند نفر را از قلم انداخته است ، از همه آشناتر کوهیار گودرزی ، و نیز حسین درخشان که اگر چه عده زیادی از جمله خود من را به خاطر کارها و نوشته هایش عصبانی کرده است ، ولی به هر حال جز وبلاگش وسیله خطرناک دیگری در اختیار نداشته است. نهایت نهایت می توانسته است فحشی بدهد و در ازا فحش بخورد ، یا دروغی بگوید و به زودی رسوا شود و یا اتهامی بزند و متهم از دست او شکایت کند ، چنانکه چنین نیز شد و مهدی خلجی به دلیل اتهام های ناروا از دست او به دادگاهی در آمریکا شکایت کرد و عرصه را بر او چنان سخت کرد که او هم به آغوش جمهوری اسلامی پناه برد غافل از اینکه آنجا خواب بدتری برای او دیده اند. شاید حسین درخشان الآن آزاد باشد و مشغول همکاری اطلاعاتی با حکومت ایران و خندیدن به ریش نداشته همه ما که فکر می کنیم زندان است ؛ ولی واقعیت این است که به خاطر نوشته هایش ، او را به بیست سال زندان محکوم کرده اند و قاعدتا باید مشغول گذراندن دوران زندان باشد ، و این یعنی زندانی بودن یک وبلاگ نویس .

آرش بهمنی هم در وبلاگش مطلب زیر را نوشته است که حرف دل ما نیز هست:

روز‌های همبستگی اساسن به نوعی برای آرام کردن وجدان است٬ یا آرام کردن خودمان که بتوانیم حرفی برای گفتن داشته باشیم٬ اگر روزی کسی یا جایی پرسید که برای فلان فرد در بند چه کرده‌اید؟ از طرفی اما٬ همین روزها است که می‌تواند جلوی فراموشی درباره برخی مسایل را بگیرد. به خصوص اگر٬ قرار باشد بحث یاد کردن از افرادی باشد که در زندان باشند و در تمام مدت بازداشت٬ مظلوم واقع شده‌اند.
بلاگرها گویا٬ قرار است که همیشه مظلوم باشند. فرقی هم نمی‌کند حسین درخشان باشی که مدت‌ها از تو با عنوان ابوالبلاگر یاد کنند یا حسین رونقی‌ملکی که شبانه روز تلاش کنی برای آن‌که فیلترشکن به دست بقیه برسانی تا بدون مشکل از سد فیلترها بگذرند یا آرش هنرور باشی که با جدیت به کارت مشغول باشی. حتی اگر کوهیار گودرزی باشی و به غیر از وبلاگ‌نویسی٬ فعالیت‌های دیگری هم داشته باشی٬ همین برچسب «بلاگر» بودن گویا٬ کار خودش را می‌کند!
البته شاید خیلی هم وضع امروز بلاگرها عجیب نباشد. خیل عظیم بازداشت‌شدگان بعد از کودتای ۲۲ خرداد٬ باعث شده تا خیلی‌هار ا فراموش کنیم. فراموش کرده‌ایم افرادی را که روزگار در زندان می‌گذرانند و به خاطر ما٬ و تلاش برای آزادی ما٬ اکنون از نعمت «آزادی» محروم مانده‌اند.
حالا این‌که به همت بعضی دوستان٬ چنین روزی ایجاد شده است٬ شاید فرصت خوبی باشد برای آن‌که کم‌کاری‌های خودمان در این مدت را جبران کنیم. می‌توان به اطلاع‌رسانی درباره وضعیت بلاگرها پرداخت٬ می‌توان کاری کرد که آن‌ها فراموش نشوند و البته باید تلاش کنیم تا توجه هم به وضعیت آن‌ها در زندان جلب شود. باید تلاش کرد برای آن‌که بقیه متوجه شوند هستند افرادی در این مملکت که تنها و تنها به خاطر نوشتن عقاید خود٬ اکنون در حبس هستند.
امروز شاید فرصت خوبی باشد برای همه ما٬ که دوباره آغاز کنیم تلاش برای فراموش نکردن نام رفقای در بند را.

این هم بیانیه ای است که برای این روز نوشته اند و می شود پای آن را امضا کرد

بیانیه درباره روز همبستگی با وبلاگ‌نویسان در بند

گل ناز