باغ بی صاحابی

در باغ بی‌ صاحابی
سروی کنار آبی
می‌ گفت از گلابی

کز شاخ زیر بارش
وز بار آبدارش
شرمنده‌ام حسابی‌

هر سوکه سر کشیدم
ماهی‌ چو او ندیدم
در آسمان آبی

خوبی‌ ، چو شیوه ی او
قندی چو میوه ی او
بی‌ لک و بی‌ خرابی

حیف از بریدنش بود
دیگر ندیدنش بود
در روز آفتابی

ناگه تبر بر آشوفت
وان سرو را فرو کوفت
در وحشت شتابی

از باغ گلشنی رفت
از ماه روشنی رفت
وز ابرها سحابی

(مهران)

تصنیف مرکب خود ساخته ای در بیات اصفهان و ماهور. اجرای تار هم از خود حقیر.

عزت الله سحابی را بی اندازه دوست داشتم. از بزرگمردانی از تیره مصدق و طالقانی و بازرگان بود ، که انسانیت و صداقت و پاکیزگی و مردم دوستی و ایران دوستی شان بر هر چیز دیگرشان می چربید. انسانی که می توانست شایسته ترین رییس جمهور مملکت باشد ، عمر خود را در گوشه زندان های جمهوری اسلامی سپری کرد. تردید ندارم اگر اینقدر او را آزار نمی دادند بیش از صد سال عمر می کرد ، صد سالی پر بار و پر ثمر. ولی وقتی پروژه به صفر رساندن آنها کلید خورد ، او و یارانش را چنان به زیر دست و پای ننگین خود له کردند که رمقی برای او نماند. از همه دردناک تر برای یک کهن مرد 80 ساله آنکه تنها دخترش را در بند کسانی ببیند که شقی ترین مردمان سرزمین اند و او به چشم خود شقاوت آنها را دیده است و با گوشت و پوست خود نامردمی آنها را لمس کرده است. مگر آدمیزاد چقدر طاقت دارد ؟ مگر یک روح لطیف که جز خیر مردمان را نمی خواهد و با آنهمه فشاری که به او می آورند نمی تواند شانه از مسئولیت با مردم بودن و برای مردم بودن خالی کند ، چقدر می تواند قامت خود را راست نگاه دارد؟ معلوم است که عاقبت می شکند.

اگر در روز عزای عزت ایران زمین ، هاله اش را نمی کشتند ، و در پی آن ، آن یکی اهورایی در بند ، هدی صابر هم به قتل نمی رسید ، می شد ماه ها در رثای مهندس و در باره میراث او نوشت و خواند و شنید و دید. اما مرگ آن دو عزیز ، چنان نفس همه را برید که کسی نتوانست چنانکه باید ، دست به قلم شود و از مهندس و کارنامه 60 سال مبارزه سیاسی اش بنویسد.

گزافه نیست اگر بگویم ، مهندس سحابی پدر مبارزه بی خشونت برعلیه استبداد مذهبی بود و اثری که او بر جوانان مسئول این مملکت گذاشت ، تا نسل ها پایدار و پا برجا خواهد ماند. او کسی بود که مبارزه سیاسی را با کار کارشناسانه آمیخت ، و هر مجله "ایران فردا"یی که بیرون داد راه حلی نوین برای مشکلات جامعه استبداد زده و توسعه نایافته ما بود.

حکومتیان نه تنها قدر توصیه های مشفقانه و راهکارهای عالمانه او را ندانستند ، بلکه تا توان داشتند او و یارانش را آزار دادند تا بلکه ساکت و خانه نشین شود و دست از این مبارزه شورمند و شعورمند خود بردارد. از حکومتیان انتظاری جز این نمی رفت و نمی رود ، که در کارنامه آنها جز حذف و رد و طرد و خشونت چیزی نیست ، ولی از مردم انتظار می رفت و می رود که نگذارند یاد و راه و مشی و منش او در حجاب غفلت و بی خبری بماند.

و از آن مهمتر اینکه نگذارند و نگذاریم خون هاله که شهید راه پدر شد و هدی که شهید راه دوست شد بر زمین بماند ، و کار بزرگی که آن 18 زندانی با اعتصاب غذای 10 روزه خود کردند و تا پای مرگ هم پیش رفتند بدون پیگیری بماند.

هاله ، مادر صلح بود. غمخوار ستمدیدگان و اسطوره مهربانی. اگر همگان از خون او بگذرند ، من نمی گذرم.