ندای درخت

فردا که باغ صحنه ی اعجاز می شود
دلها به ذوق قامت من باز می شود

وقتی که بانگ تندر و ابر سیه گذشت
باران چو پنجه بر بدن ساز می شود

هر جا به زیر پوست ما قطره های آب
پیغام قصه ای است که آغاز می شود

تا آسمان چو آینه سبز از زمین شود
هر برگ بر تنم پر پرواز می شود

بر گونه ام چو بوسه هیاهوی بلبلان
سرمشق درس دسته ی آواز می شود

این دارها شکوفه می زند و برگ می دهد
بر هر سریر و مرتبه ممتاز می شود

از عاشقی که بر تن من یادگار کند
یک جنگل از غرور سرافراز می شود

(مهران)

آوازی در سه گاه.

مهران عزیز این شعر را به مناسبت روز تولد ندا سروده است . او در این شعر خود را به جای یک درخت می گذارد و تصاویری می آفریند که جدا یگانه اند: بشارت بارانی که پنجه اش همچون پنجه یک نوازنده بر ساز ، شورانگیز و زندگی ساز است ، قطره های آبی که زیر پوست او هریک قصه ای از زایش و رویش دارند ، آسمانی که سبزیش را از او و پیکر زمینی اش وام می گیرد ، برگ هایی که هرکدام پر پرواز می شوند، نغمه بلبلان که چون بوسه گونه او را می نوازد و شور آواز می آفریند ، دارهایی که چون درخت می رویند و از خفت به عزت می رسند ، و سرانجام نقش نام عاشقی بر پیکره او که برایش غرور و افتخار می آفریند.

آری ندا و اشکان و سهراب و کیانوش و همه عاشقان دیگر ، بر تن ما نقشی کنده اند که به روزگاران نمی رود، و فردا که در صحنه باغ اعجاز می شود ، مایه غرور و افتخار و سرافرازی همه ماست.