احمد ای احمد زيدآبادی

احمد ای احمد زيدآبادی ...ای قلمدار ره آزادی
ای دلت پاکتر از آئينه ...ای ترا سنگ وطن بر سينه
نام تو شهره شده با نيکی..روشنی‌ياب در اين تاريکی
احمد ای احمد زيدآبادی..ظاهراً گرچه به بند افتادی؛
ليک آزادگی‌ات آزاد است..همچنان پاپی استبداد است
تا که والائی افکار تو هست..دشمن است آن که گرفتار تو هست
دشمن است آنکه ز انديشه‌ی بد..شد گرفتار تو در حبس ابد!
باز تو هستی و لطف قلمت...که به ما جان بدهد هر کلمه‌ت!
ملت ما به تو مديون شده است...دلش از غصه‌ی تو خون شده است
احمد ای احمد زيدآبادی..مخلص نام بزرگت، هادی

( برگزیده ای از شعر بلند هادی خرسندی)

تصنیف خود ساخته ای در ماهور.(حول و حوالی ماهور دو)

همزمان شدن این آواز با روز میلاد مسیح ، کاملا تصادفی بود ، ولی وقتی شروع کردم بنویسم که یکی از ملاک های حقانیت هر حکومتی این است که ببینیم چه کسانی را در زندان خود دارد ، و بگویم هر کس احمد زیدآبادی را در بند خود دارد ، بی تردید نه تنها از نظر سیاسی در موضع باطل است بلکه از نظر انسانی نیز در پست ترین درجات است ، دیدم که از قضا صاحب این روز که برای بیلیون ها انسان ، مقدسترین روز است ، خود بهترین شاهد این گفته است . کسی که مسیح را در زندان خود داشت باطل ترین باطل ها بود چرا که مسیح سخنی جز عشق و برادری بر زبان نیاورد ، و بی تردید کسی که احمد را در زندان خود دارد ، باطل ترین باطل هاست چرا که احمد سخنی جز دوستی و مدرا و عشق و عدالت بر زبان نیاورد، و دشمنان او نیز این نکته را به خوبی می دانند همچنانکه دشمنان مسیح می دانستند.

نزدیک شش ماه است که این مسیح سپهر روزنامه نگاری را از عزیزترین محبوب اش یعنی آزادی ، محروم کرده اند ، و برای او حکم محرومیت دایم العمر هم بریده اند. زهی بی شرمی! زهی سقوط از درجات انسانی! و زهی خیال باطل. ! اگر کسی توانست مسیح را با به صلیب کشیدن از زندگی محروم کند ، احمد را هم می تواند با زندان و تبعید ، از آزادی و آزادگی محروم کند. آنگونه که صلیب ، زادگاه مسیح شد ، زندان هم ، زادگاه احمد است. آنگونه که آن صلیب ، سخنان مسیح را کلامی مقدس نمود که قرن ها از پی قرن مردم بخوانند و بشنوند و بر قلب و دیده بنهند ، این زندان هم از کلام احمد که آبی بود زلال و گوارا از سرچشمه های نور و انسانیت ، کلام مقدسی خواهد ساخت که مایه برکت نسلهای این سرزمین باشد .

با سپاس فراوان از استاد سخن ، هادی خرسندی ، که گمان نمی کنم پیش از این شعری در مدح کسی گفته باشد ، ولی با سرودن این شعر دلهای بسیاری را تسلا بخشید ، و سبب شد من هم اندکی از دین خود را به این عزیز نازنین که بسیار دوستش می دارم ، ادا کنم.

احمد جان ، به چشم می بینم آزادی تو و آزادی این خلق بیشمار را ، و تو را و یاران اهورایی در بندت را که بر شانه های مواج این خلق بزرگ روان می شوید ، به سوی دشتهای سبز و پر نشاط صلح و آزادی. زود باد آن روز !