ترانه ترانه ها

آشفته بود خوابم و آشفته دیدمت
در بستری سپید به خون خفته دیدمت
با چشمهای خیره و با یک دهان باز
صد شاهنامه قصه ناگفته دیدمت
داسی که برق می زد و دیوانه ای حریص
شاخ لطیف غنچه نشکفته دیدمت
پروانه ای شکسته در آتش نشسته ای
چشمی هراسناک و تنی تفته دیدمت
دستی پلید دیدم و خاری که میخلید
سوزی چو داغ بر جگر سفته دیدمت
کابوس مرگ بود که می آمدی به چشم
برخواستم ، چو اشک همی رفته دیدمت*

(مهران)

*موقع خواندن آواز اینگونه در دهان گردید :
بیدار چون شدم چو اشک رقته دیدمت
(با عرض معذرت از مهران)

آوازی در همایون. شوشتری دو.

مهران عزیز این شعر را برای ترانه و ترانه ها سروده بود و آن را ترانه ترانه ها نامیده بود، و من هم مدتی پیش آن را تلفیق کرده بودم ولی مجال خواندن نهایی آن فراهم نشده بود تا امروز .

این روزها خبرهایی که از ایران می رسد اندوه بر اندوه می افزاید ، چه حکایت آن تجاوزها و گورهای دسته جمعی باشد ، چه این نمایش های رنج آور دادگاه های دسته جمعی . همه نشانگر اوج بدبختی ما که گرفتار پست ترین لایه های اجتماع خود شده ایم . اما در اوج این نامردمی ها رگه هایی از شرف و انسانیت می بینیم که باز قامت خمیده ما را راست می کند و دل شکسته ما را بند می زند و امید های بر باد رفته را دوباره می رویاند و عزم ما را برای ایستادن و مبارزه کردن جزم می کند. نمونه هایی چون این:

برای خنده تو که لبهای مرا فتح کرد