من بی‌ تو نمی روم به خانه (برای سهراب)

این شیون تلخ مادرانه
داغی است به پیکر زمانه

فریاد پلنگ زخم خورده
تیری است به قلب ما روانه

*با ضجه به موی خود زند خاک
*مویی که سزا بود به شانه‌

*با گریه ستم کند به رویی
*کز بوسه بر آن بود نشانه

سهراب چه خفته‌ای به پا خیز
من بی‌ تو نمیروم به خانه

آخر به تبسمی ، نگاهی
یا یک ،دو ،سه گام کودکانه :

"بر خیز رویم تا سمنگان
کاتش زده‌ای بر اشیانه"

رستم که بود؟ ستم تو را کشت
کاتش بزند بر او زبانه

خاشاک منی به خاک رفتی
کز ریشه بر آوری جوانه

(مهران)

آوازی در دشتی.

بازی سبز نمی گذارد بیش از این اینجا بیایم. اما وقتی سبز ما را به خون می نشانند ، مگر می شود ساکت نشست؟

خون سرخی می رود بر روی سبز
با جهانی ظلم در جنگیم ما
(مهران)

ولی پیروزی با ما است که سهراب را داریم و قلب زخمی مادرش را. مگر آنها از این چیزها دارند؟