معشوق که آزادی باشد

اگر روم ز پی اش فتنه‌ها برانگیزد
ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد

و گر به رهگذری یک دم از وفاداری
چو گرد در پی اش افتم چو باد بگریزد

من آن فریب که در نرگس تو می‌بینم
بس آب روی که با خاک ره برآمیزد

فراز و شیب بیابان عشق دام بلاست
کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد

تو عمر خواه و صبوری که چرخ شعبده باز
هزار بازی از این طرفه‌تر برانگیزد

بر آستانه تسلیم سر بنه حافظ
که گر ستیزه کنی روزگار بستیزد
(این بیت را نخواندم چون جای تسلیم نیست) 

(حافظ)

آواز همایون . همایون می (فا سری). 2 بیت اول : در آمد ، بعد به نرتیب : چکاوک ، بیداد ، راجع و فرود.

این روزها همه به شعر رو آورده ا ند ، که آنچه در دل ها و سرها می گذرد با کلمات عادی قابل گفتن نیست. شور شاعرانه لازم دارد. بعضی خودشان طبع آزمایی می کنند و بعضی دفتر شاعران را ورق می زنند ، در پی شعری که زبان حال باشد. این شعر را عزیزی برایم فرستاده که عجیب وصف حال است ، اگر خطاب به معشوق گریز پای آزادی باشد. ممنون مهرداد جان.

اما...
دیروز شهر کوچک ما شاهد پدیده ای بود که هرگز به عمرش ندیده بود. کسانی شانه به شانه هم راهپیمایی کردند و پهلو به پهلوی هم در اجتماعی نشستند که هرگز در یک جا دیده نمی شدند ، نه که با هم مشکلی داشته بوده باشند بلکه اینکه کار مشترکی با هم نداشتند. ولی همه دیروز یک صدا فریاد می زند : "برادر شهیدم ... رایت رو پس می گیرم" که گویای سه چیز بود ، تقلب و خشونت از یک سو ، و امید به پیروزی در سویی دیگر ، و این بود وجه مشترک همه آن کسان که آمده بودند. نفرت از آن دروغ و تقلب بزرگ ، انزجار از این خشونت عریان ، و شور و شوق از پای در آوردن امپراتوری دروغ.

در اجتماع دیروز ، من تصنیف "ایران خورشیدی تابان دارد " آقای شجریان را خواندم با ذکر یک مقدمه که مورد اعتراض قرار گرفت . الآن از گفتن آن مقدمه پشیمانم ، چون به گونه ای گفتم که باعث سوء تفاهم شد. قدری بیشتر توضیح می دهم تا هم پوزشی باشد از آنها که بودند و رنجیدند ، و هم اینکه بگویم منظورم چه بود.

گفتم : "می خواهم به شما مژده بدهم که این جنبش پیروز است و نشانه من بر این مدعا اینکه آقای شجریان هم به این جنبش پیوسته است. او آدم زیرکی است و جایی نمی خوابد که زیرش نم باشد." من زیرکی و ذکاوت و آینده بینی او را مراد کردم ، ولی با این لحن گفتار ، شائبه فرصت طلبی القا شد ، که از این بابت از حاضران در آن جمع و خصوصا ارادتمندن استاد ، پوزش می خواهم. چنین چیز خبیثانه ای مراد من نبود و نیست.

فردا همان تصنیف را اینجا می خوانم و می گذارم با ذکر خاطره ای از ایشان و تقدیر از کار سترگی که کرد و ملت خود را در این بازی های ناجوانمردانه تنها نگذاشت. او به نلویزیون فارسی بی بی سی گفت که به صدا وسیما گفته است که صدای او صدای همان خس و خاشاک است و برای همان خس و خاشاک می خواند و رسانه دروغ حق ندارد صدای او را پخش کند. در این روزگار وانفسا گفتن چنین چیزی دلیری می خواهد. درود بر او!

و اما..
جناب رهبر ، فرصتی که آقای رفسنجانی از طریف آقای رضایی برای او فراهم کرد را به باد داد. می توانست مردم را برای ابطال انتخابات آماده کند و از شورای نگهبان بخواهد که وزارت کشور را در این راه قربانی کند ، ولی نکرد. او سرنوشت خود را با متقلبین وزارت کشور و با رییس جمهور قلابی پیوند زد. پیوند نامبارکی که هم برای ملت و هم برای خود او هزینه ساز می شود. اکنون نوبت سپاه است که هر چه در چنته دارد به صحنه بیاورد که لباس شخصی ها و چماقدارها صحنه را باخته اند و بی آبرویی به بار آورده اند.

برای اینکه همه کنترل صحنه در دست آنها نباشد و ما هم نقشی ایفا کرده باشیم ، و به دنبال نهضضت تلفن که در پست قبلی توضیح دادم ، به دوستان و آشنایان و فاممیل های پاسدار و نظامی که دارید زنگ بزنید و از آنها تضمین بگیرید که مبادا آزاری به ملت برسانند آنهم در دفاع از یک رییس جمهور متقلب و یک رهبر نا عادل.

راستی این وبلاگ را چند خبرنگار جوان در تهران به تازگی راه تانداخته اند. برای کسب خبرهای صحیح جای خوبی است