خرداد گمان کنم به بهمن مانی

خرداد گمان کنم به بهمن مانی
استاده به پایی و به رفتن مانی
نوروز نه ای تو آخر این غوغا چیست
سبزی و به سرخی شکفتن مانی
تو محکم و سرفراز و پا برجایی
دریا دریا به کوه آهن مانی(*)
این مزرعه را گرازها کوفته اند(**)
باشد که به بازوان بیژن مانی
تو مبهم و معلومی و پیدا و گمی
خود راست به سودای دل من مانی
تکرار هجاهای هماهنگی تو
خاموش مشو به شعر گفتن مانی

(مهران)

(*) شود کوه آهن چو دریای آب ... اگر بشنود نام افراسیاب (شاهنامه فردوسی)
(**) اشاره به سرکوبی گرازها توسط بیژن

آوازی در چهارگاه سل. 4 بیت اول در حصار. بیت 5 ، مخالف. بیت 6 ، مخالف به مغلوب و فرود.

موهبتی است داشتن دوستی اینچنین که شعر خود را هنوز از تنور در نیامده پای تلفن برای تو بخواند ، و تو چنان دوستش بداری که جان خود را در او بدمی ، اگر چه بر زیبایی آن نیافزوده باشی. البته این موهبت نه برای من تنها ، که برای شهری است، و این شهر همچون من قدردان است.

اما به قول این دوست نازنینم، خرداد نباید خاموش شود. پس در روشن نگاه داشتن آن به جان بکوشیم.

اکنون در فقدان وسایل اطلاع رسانی در ایران ، از قدرت تلفن غافل نشوید و به دوستان و خانواده هم بگویید. یک حساب ساده برایتان انجام میدهم تا به قدرت آن پی ببرید. فرض کنید می خواهید زمان راهپیمایی فردا را به بقیه اطلاع بدهید. اگر به 10 نفر زنگ بزنید و به آنها بگویید که هرکدام به 10 نفر زنگ بزنند و همه به همین نحو پیش بروند ، در مرحله اول 10 نفر ، در مرحه دوم 100 نفر و ........ تا اینکه در مرحله ششم 10 به توان 6 ، یعنی یک میلیون نفر با خبر خواهند شد. اگر هر تلفن 1 دقیقه طول بکشد ، فقط در 6 دقیقه 1،111،110 نفر باخبر شده اند.

پس در فقدان تلویزیون و اینترنت و موبایل و پیامک ، زانوی غم بغل نکنیم و از این ابزار ساده استفاده کنیم ، نه تنها برای خبر رسانی بلکه برای قوت قلب دادن به همدیگر و حصول اطمینان از این که دیگران هم چون شما در صحنه اند.

اگر این موج سبز از حرکت باز ایستد ، موج قرمز انتقام احمدی نژادی خواهد آمد. چراغ سبز خرداد را با ساده ترین ، ولی موثرترین ابزار ، یعنی تلفن ، روشن نگاه داریم.

منتظر تلفن شما هستم.