songsdaily آوازهای روزانه

حرف و سخن

این تصویر از جلو چشمم نمی رود. نمی دانم تصویر همان خودکشی دانشگاه لاهیجان است یا تصویری دیگر. ولی مگر فرقی هم می کند؟

این جنازه من است اینجا بر زمین افتاده.
این جنازه توست اینجا بر زمین افتاده.
این جنازه وطن ماست که اینجا بر زمین افتاده.
این جنازه حیثیت انسان است که اینجا بر زمین افتاده.
این همان دختری است که خود را در چاه افکند.
این همان همسری است که خود را آتش زد.
این همان بانوی جوانی است که خود را آویخت.
این تجسم درماندگی و استیصال است در مقابل ستمی که پایان ندارد.
این نماد خود تخریبی ملتی است که راه فرار ندارد.
همه دارند خودشان را می کشند و خبر ندارند.
یکی خود را در خمره مستی هلاک می کند ، دیگری در دود افیون.
همه داریم خودمان را می کشیم.
در درس می کشیم ، در کار می کشیم. در کسب می کشیم. در پیدا کردن راه فرار می کشیم.
هنوز خود تخریبی ما تا آنجا نرفته که با خود ، دیگران را هم بکشیم ، ولی کارمان به آنجا هم خواهد کشید.
اگر تجاوز عریان اشغالگران ، فلسطینیان را به آن کار کشاند، ستم اشغالگران ایران هم ما را به این کار خواهد کشاند.
مگر نه این است که بیشترمان منتظر حمله خارجی ها نشسته ایم یا لااقل می اندیشیم که چاره ای جز آن نمانده؟
مگر این خود تخریبی نیست؟
استیصال ، ملت ما را به خود تخریبی کشانده ، همانگونه که آن دخترکان را کشانده بود.
با ما همچون مردم سرزمین های اشغال شده رفتار می شود.
ما اشغال شده ایم.
سرزمین ما به دست مردمانی از سرزمین خودمان اشغال شده است.
مگر مغولان دور ما دایره نکشیدند که اگر از آن خارج شویم بکشندمان.
مگر الآن غیر از این می کنند با ما و فرزندانمان؟
دل خوشیم که گاهی دزدانه پایمان را بیرون دایره می گذاریم و نمی بینند.
اما حقیقت این است که ما اشغال شده ایم.
ما سیاه بختان روی زمین هستیم.
اما....
در این میان ، سربدارانی نه اشغال را به جان خریده اند ، نه حصار ها و دایره ها را پذیرفته اند
آنها همان شیپور به دستان صبح روشنایی اند.
سینه هاشان بی قرار و کاکل هایشان آغشته به خون .
با اندیشه های پاک
بدون نیاز به تفنگ و خنجر
با شب و سیاهی در ستیزند
درود بر آنها.

تصنیف راجع - شب نورد