سرود انترناسیونال - فارسی و انگلیسی

برخيز، اي داغ لعنت‌خورده،
دنياي فقر و بندگي!
جوشيده خاطر ما را برده
به جنگ مرگ و زندگي.
بايد از ريشه براندازيم
کهنه جهان جور و بند،
آنگه نوين جهاني سازيم،
هيچ‌بودگان هر چيز گردند.

روز قطعي جدال است،
آخرين رزم ما.
انترناسيونال است
نجات انسانها.

بر ما نبخشد فتح و شادي
نه شه نه بت نه آسمان.
با دست خود گيريم آزادي
به پيکارهاي بي‌امان.
تا ظلم را از عالم بروبيم،
نعمت خود آريم به‌دست،
دميم آتش را و بکوبيم
تا وقتی آهن گرم است.

روز قطعي جدال است،
آخرين رزم ما.
انترناسيونال است
نجات انسانها.

(ابوالقاسم لاهوتی)

سرودی در گام ماژور ، ساخته Pierre Degeyter در سال ۱۸۸۸. اجرای من در ماژور لا. قبلا بند اول فارسی و فرانسه آن را خوانده بودم، این بار بند اول و دوم فارسی و بند اول انگلیسی (روایت آمریکایی) آن را خوانده ام.

آن چیزی که در انتها می شنوید ، ترکیب فارسی و انگلیسی و فرانسوی است. تصمیم داشتم هر هفته با یک زبان جدید بخوانم و کم کم همه را ترکیب کنم ، ولی از آنجا که هیچکس استقبال نکرد ، زحمت آن را به خودم ندادم. اما دوست عزیزم ، سیاوش، مرا غافل گیر کرد و گفت که هنوز منتظر است. این اجرا و بقیه که به تدریج از پی آن خواهد آمد ، تقدیم به او.

اگر دوست دارید اجرای این تصنیف را با صدای خواننده ماشینی بشنوید و نوتهایش را دنبال کنید ، اینجا را کلیک کنید.

حتما شما تومار اینترنتی مربوط به خلیج فارس را دیده و امضاء کرده اید. اگر احیانا ندیده اید ، تشریف ببریداینجا و امضا بفرمایید، دست شما درد نکند. جهت اطلاع عرض می کنم که تعداد امضا ها از پانصد هزار گذشته است و به یمن همت ما مردم غیور ایران به یک میلیون هم خواهد رسید.

اما و هزار اما .....

چرا ما ملت غیور در مقابل تغییر نام اینچنین بر می آشوبیم ، ولی در مقابل نابودی محتوا حاضر نیستیم قدم از قدم بر داریم؟ چرا اینچنین غیرتمندانه به پشتیبانی زنان و کارگران و دانشجویانی که در پی اعتلای نام و بهبود شرایط زندگی مردم همان کشور هستند ، هیچ سندی را امضاء نمی کنیم؟ چرا زورمان را به گوگل و برادران وارنر و نشنال جیوگرافی نشان می دهیم ، ولی به حکومت خودمان از گل نازکتر نمیگوییم؟ البته همه می دانیم که این سکوت از سر ترس است ، و حق هم داریم. آنچنان هزینه اعتراض و انتقاد و مبارزه را بالا برده اند ، که با یک حساب دو دو تا چهار تا ، می بینیم که هزینه آن به فایده آن نمی ارزد و بنابراین بی خیال می شویم. اما این سکوت ، همانگونه که تا الآن برایمان گران تمام شده است، بعد از این هم تمام خواهد شد و هر روز هزینه بیشتری برای جبران آن مجبوریم که بپردازیم.

مسئله اصلی ما این است: با حکومت خودمان چکار باید بکنیم؟ حکومتی که نماینده اقلیت کوچکی از جامعه ماست ، ولی اکثریت بزرگی از جمله بنده و جنابعالی را به گروگان خود گرفته است. من جواب خودم را به صورت یک فلوچارت در آورده ام که به محض پاکنویس کردن در اینجا می گذارم. شما هم لطفا جوابی برایش پیدا کنید و اگر قابل دانستید در میان بگذارید. سپاس.
-----------------
بعد از نوشت: این هم فلوچارت من:

روی تصویر دو بار کلیک کنید تا توسط مرورگر شما باز شود.



شاید محتوای این فلوچارت بدیهی به نظر بیاید ، ولی برای جلوگیری از این شاخ به آن شاخ پریدن و گم شدن در پیچیدگی های تصمیم گیری سیاسی به کار می آید.