تصنیف بیات ترک - امید زیبا

ردای غم را برون کن ز بر
به نغمه ای دیگر برپاکن شوری دگر
به بزم شادی بنشین که محنت از دل برود
ز دام شب بیرون رو مگر که باز آید سحر

زچه رو چنین سپاری دل و جان به رنج و خواری
که به جاودان نپاید سحر اینچنین حصاری
ستاره از خورشید ارد خبر

هستی پر از آوازه شد این سکوت و صبوری تاکی
فصل بهاران تازه شد از گل و سبزه دوری تا کی

ای امید جان فارغ از غمان با دل جوان نغمه ای بخوان تا بخندد به رویت فردایی روشن

(م.سحر)

تصنیف خود ساخته ای در بیات ترک با ریتم ۶٫۸. اجرای من در بیات ترک سل. این تصنیف را استاد م.سحر برای ر ِنگ بیات ترک درویش خان ساخته اند ، ولی من رنگ دیگری برای آن نوشتم که اگر از قضا با رنگ درویش یکی شده باشد از معجزات روزگار است.

اگر دوست دارید اجرای این تصنیف را با صدای خواننده ماشینی بشنوید و نوتهایش را دنبال کنید ، اینجا را کلیک کنید.

به قول یکی از دوستان ، تا سیزده بدر نشده است ، هنوز می شود تبریک نوروز گفت. من هم به گفته او استناد می کنم و در آخرین فرصت باقیمانده ، نوروز و بهار را به شما تبریک می گویم. امیدوارم سال پر امیدی برای شما باشد. علت تاخیر من این بود که می خواستم با دست پر خدمت برسم که تا این لحظه میسر نشده بود.

در کنار این تصنیف ، شما را به تماشای یک گل زیبا هم دعوت می کنم. گلی که به دلیل ناز زیاد ، هر موقع که دلش بخواهد ، افتخار روییدن می دهد. این بار تولدش با بهار همزمان شده ، و لحظه بودنش توسط دوست هنرمندم هانیه ، جاویدان شده است. گل گیاه بگونیا ، آن هم بگونیایی خیلی خاص که یک برگ و فقط یک برگ آن را دوستی ، که او نیز جاویدان شد ، از اتاوا برای ما آورد.

اگر با ماوس روی تصویر بروید بزرگ می شود و اگر روی آن کلیک کنید کوچک می شود.