songsdaily آوازهای روزانه علی محمد تهرانی

حرف و سخن

وای به حال آن سرزمین که جان آدمیزاد را در آن ارزشی نباشد. هنوز خونی نخشکیده خون دیگری بر زمین ریخته می شود و این گردونه همچنان بر گرد خون و کشتار می گردد. خون ، خشم می آفریند ، و خشم ، انتقام ، و انتقام ، باز هم خون. گاهی بهانه انقلاب است ، گاهی مبارزه با ستم ، گاهی تنبیه جنایتکار ، گاهی رضای جانشینان پروردگار ، و گاهی هم ایده و عقیده.

با کمال تاسف در دل فرهنگی زندگی می کنیم که خونریزی در آن مباح است ، چه خون آدمیزاد باشد چه غیر آدمیزاد. همه در اندرون خود فهرستی دارند از کسانی که اگر روزی به چنگشان بیفتند ، خون آنها را خواهند ریخت و تا چنین است این گردونه را توقفی نیست.
عده ای از کنار خون وابستگان حکومت قبلی به سادگی گذشتند ، عده ای از کنار خون مخالفان سیاسی ، عده ای از کنار خون کشته شدگان جنگ ، عده ای از کنار خون روشنفکران و دیگر اندیشان ، عده ای از کنار خون زندانیان ، عده ای از کنار خون آنان که اراذل و اوباش خوانده شدند ، عده ای ازکنار خون قربانیان خشونت های خانوادگی و ناموسی ، و همه از کنار خون دشمنان خود. تا زمانی که می توانیم از کنار خونی به آسانی بگذریم ، یقین بدانیم که روزی عده ای از کنار خون ما به سادگی خواهند گذشت.

قتل ابراهیم لطف الهی ، جانسوز است و بنیان بر افکن ، و رنج آن مضاعف در مضاعف . از سر جلسه امتحان او را می برند و 9 روز بعد ، سنگ قبرش را به خانواده اش نشان می دهند. به قول عارف باید از اشک زمین را زیر و زبر کرد از این درد و از این ستم. کسانی که سکان داران امنیت مردم اند ، چنین زندگی را بر مردم خود نا امن کرده اند. البته این چندان نا آشنا نیست. هزاران هزار خانواده ایرانی چنین زخمی و جنین داغی بر دل دارند. زخمهایی که بعضی شان کهنه شده اند و بعضی عفونت کرده اند و بعضی همچنان تازه و خون چکان.

چه باید کرد با این زخم ها؟؟؟؟؟؟

تصنیف دشتی - از خون جوانان