songsdaily

حرف و سخن

حکومت کشور ما ، اگرچه نام جمهوری را یدک می کشد ، هیچ نسبتی با جمهوری ندارد، چه رییس آن خاتمی باشد چه احمدی نژاد. خاتمی در انتخاباتی پیروز شد که یکی از رد صلاحیت شده هایش عزت الله سحابی بود ، و من آن روزها وقتی خنده های فاتحانه خاتمی را می دیدم ، به پیروزی او پوزخند می زدم چون فاتح مبارزه ای بود که رقیبان قدرتمند را اجازه ورود به میدان نداده بودند. الآن هم که تحرکات اصلاع طلبان را برای شرکت و پیروزی در انتخابات می بینم ، گلاب به روی همه تان ، دچار تهوع می شوم. اینها اینقدر این بازی مسخره شرکت در انتخابات بسته را تکرار کرده اند که به آن عادت کرده اند و قبح آن برایشان ریخته است.

باید سر خاتمی و دار و دسته اش فریاد زد :" آهای بیخبران. اگر شعار مردم سالاری ولو دینی اش را می دهید اما کک تان نمی گزد که شورای نگهبان راه انتخاب واقعی مردم را مسدود می کند ، و در این میان تنها نگران عبور خودتان از سوراخ تنگ الک آنان هستید ، شعار دروغ می دهید. مردم سالاری یعنی اینکه مردم به هر که دلشان خواست رای بدهند. همین."

این سوال بارها به ذهن همه ما رسیده است که چرا حکومتی که پشتوانه مردمی ندارد و کفایت چرخاندن اقتصاد و فرهنگ و هیچ چیز آن مملکت را ندارد ، سی سال دوام آورده و نشانه های زوال هم در او دیده نمی شود. شاید بگویید به خاطر اعمال زور و خشونت و نتیجه ماشین سرکوب است ، ولی می خواهم بگویم که این اگر چه هست ولی هرگز کافی نیست. به نظر من ، در کنار سرکوب ، چیز دیگری هم در جریان بوده که اگر تا الآن از آن غفلت شده ، بعد از این نباید بشود:

نمی دانم اصحاب حکومت این را از کجا خوانده و یاد گرفته اند ، و این سِر مگو را چه کسی در گوش آنها خوانده ، که برای حفظ خودشان باید حکومت را رقابتی کنند ، آن هم رقابتی درون حکومتی. اگر دقت کنید ، تا الآن حکومت را به خوبی در بین خودشان دست به دست کرده اند و مردم هم تماشاچی بوده اند. این رقابت های درون حکومتی گاهی آنچنان بالا گرفته که زبدگان اجتماع هم آن را باور کرده اند.

پندار شخصی من به عنوان یک ادم بیرون گود این است ، که افراد درون حکومتی ، چه از نوع اصولگرا یا اعتدال گرا یا اصلاح طلب همه گرفتار چیزی هستند به نام حفظ حکومت که سبب شده است همه از یک جنس باشند ولو با لحن و شکل و شمایل متفاوت. مقدس ترین چیز برای این سه دسته ، همین حکومتی است که هست ولو به قیمت قربانی شدن اصول ، زیر پا گذاشته شدن عدالت و اعتدال ، و یا نا بودی آزادی های مدنی که داعیه اصلاح طلبان است.

فکر می کنید اگر قرار باشد خاتمی که سمبل اصلاح طلبان است بین ابراهیم یزدی و محمود احمدی نژاد یکی را به عنوان رییس جمهور انتخاب کند کدامیک را انتخاب می کند؟ من که فکر می کنم هنوز احمدی نژاد را. خاتمی باعث انتخاب احمدی نژاد شد ، و عملکرد احمدی نژاد به خاتمی آبروی دوباره داد، و پیش از آن هم از شکم رفسنجانی ، خاتمی بیرون آمده بود. اینها اگر چه در سیرت و صورت و رفتار و گفتار متفاوت اند ، ولی همه از یک خون و قبیله اند و اگر با هم نزاع و درشتی می کنند ، نزاعی درون خانوادگی است.

حالا این وسط تکلیف ما چیست؟ نشستن و هورا کشیدن برای یکی و چوب گذاشتن لای چرخ دیگری؟ هرگز!!
راه درست را زنان و دانشجویان و فعالان حقوق بشر پیدا کرده اند که همانا یک کاسه پنداشتن حکومت است ، و پافشاری برای استیفای حقوق مسلم از دست رفته. یکی از حقوق مسلم از دست رفته این ملت ، داشتن انتخابات آزاد است. اگر در میان اصول گرایان و اعتدال گرایان و اصلاح طلبان حکومتی ، کسانی باشند که ذره ای اصول گرا و اعتدال گرا و اصلاح طلب باشند ، برای رها کردن مردم از این دور باطل و برای برگرداندن قدرت انتخاب به مردم ، که اصل همه اصول است و نخستین شرط عدالت و پله نخستین اصلاح طلبی ، به چیزی کمنر از لغو نظارت استصوابی رضایت نمی دهند. در همین رابطه کاری که خانم عبادی و دیگران کرده اند ، کاری بزرگ و با ارزش و بهنگام است، و تعجب نمی کنیم که امضای هیچکدام از اصول گرایان و اعتدال گرایان که هیچ ، امضای هیچکدام از اصلاح طلبان حکومتی هم پای آن نیست !!

آواز بیات ترک - راز و نیاز