آواز همایون - رقصنده ای از همین دیار

شاه ماهی غزلهایم شده ای
بی آنکه بدانی
بی آنکه بخوانی
تشبیهت میکنم به ماه
به ماه بی هاله
گیسوان رقصان تو
موج موج اندامت را
دو چندان با شکوه می گرداند
دو شاخه از تن تندیس
گشوده می شود آرام در رشته امواج با ناز
دریا همینجاست شاهماهی

در آستانه طواف
در هزار حلقه سرگیجه دوار
در پیچ و خم دستانت
پیچ و خم افکارت گم است انگار
در میان این رامشگریها
تویی که دیگران در کنارت تن هایی هستند تنها
با سیمایی که زیبایی کهن دارد زیبایی شرقی
چشمان سیاهی که می کشاند
هزار شعاع چشم را به درون خود
و طلسم جادویی یک رقص
و آنچه تو میدانی و گفتنی نیست
...همه گم میشوند

(دریا کجاست شاهماهی؟
دریا همینجاست شاهماهی)(*)

(آزاده تفضلی)

(*)این دو خط را من اضافه کرده ام

آوازی در همایون لا.


از در آمد همایون شروع کرده ام و آنجا که می گوید " دریا همینجاست ..." رسیده ام به بیداد.


سپس آنجا که می گوید "در آستانه طواف" ، از اکتاو پایین بیداد شروع کرده ام و روی "این رامشگریها" برگشته ام به درآمد همایون و با اشاره به اصفهان ("با سیمایی...") و بیداد ("و طلسم ...") ، نهایتا با بیداد (" دریا کجاست..") فرود آمده ام روی اصفهان.

از نوشته بالای صفحه ام(*) حتما دریافته اید که قصد ندارم دکانم را تخته کنم. مگر با داشتن شما نازنینان روزگار می توانم سر خود تصمیمی بگیرم و راه خود در پیش گیرم؟ هرگز!

بر خودم می بالم که شما را دارم که نظیرتان را ندیده ام اگرچه از مه و مهر نهادم آینه ها در مقابل رُخِتان.

از راهنمایی های پر از مهر و تفاهمتون ممنونم. به خوبی نشانم دادید که چگونه با مهر می شود کسی را متقاعد کرد که اشتباه می کند. و همین مهر شماست که این اجازه را به من بدهد که در محضر شما به اشتباه خودم اقرار کنم بدون ذره ای نگرانی از عواقبش.

ولی همانطور که شما هم گفتید نیاز دارم به قدری تامل، بازنگری ، تغییر روش ، ایده های جدید و بالطبع قدری زمان.

اما پیش از نو کردن آوازهای روزانه ، چند آواز دارم که برایتان می گذارم. آواز امروز را مدتها پیش به آزاده قول داده بودم. از او می خواهم که خودش در باره شان نزولش برایتان بنویسد. ممکن است شما به اندازه من و او با این آواز ارتباط برقرار نکنید ولی همین که توضیحاتش برسد ورق بر می گردد.

-----------------------------
(*)الآن دیگر بَرَش داشته ام، نوشته بودم:
... آن موقع دوستانی نداشتم که مرا بفهمند و نشانم دهند که اشتباه می کنم.
توبه کردم که نبوسم لب ساقی و کنون
می گزم لب که چرا گوش به نادان کردم
درحالی که:
آن نافه مراد که می خواستم ز بخت
در چین زلف آن بت مشکین کلاله بود
4/07/2007