شعر آواز
در غم ای دل قرارگاه مکن
خانه در اشگ و دود و آه مکن
عمر، کوتاه و زندگی زیباست
روز بر زندگی سیاه مکن
چشم ِ رُستن به شوره زار مدار
گوهرِ دانه را تباه مکن
عشق اگر آیت ِ گناه شود
عشق بـُگزین و جز گناه مکن
گَر ترا پویه نزد ِآزادی ست
هرگز از پشت ِ سر نگاه مکن
بویهء داد اگر تراست به دل
جز خِرَد را چراغ ِ راه مکن .
(م.سحر)
پاریس ، 13/6/2007
.........................................................
پویه : رفتن ، قدم برداشتن
بویه : آرزو