songsdaily آوازهای روزانه علی محمد تهرانی

حرف و سخن

قبل از اینکه دکانم را تخته کنم ، دو سه تا آواز باید بخوانم برای دوستان خوبم که قبلا بهشان قول داده بودم. این یکی برای میترا ست.

اما در جواب دوستان نازنینی که می پرسند علت تصمیم بالای صفحه(*) چیست ، نکاتی را عرض می کنم. هر چند شمردن دلایل یک تصمیم ، بیشتر دلیل تراشی است تا ذکر علل واقعی ، ولی شاید این حسن را داشته باشد که باعث آرامش ذهن تصمیم گیرنده و اطرافیان او شود.

مسلما تمامی چیزهایی که منجر به این تصمیم شده اند بر خود من هم آشکار نیست ، ولی دو تایی که خودم می دانم و از همه مهمتر است از این قرار اند:

- آواز خواندن بدون ساز ، کار دشواری است ، چون بدون داشتن مرجع صدا ، نوتها می لغزند بدون اینکه خواننده متوجه شود. لغزشهای جزئی گاهی به هم افزوده می شوند و خواننده را به جایی می برند که با جای شروع خیلی فرق دارد. من برای اینکه آوازهایم برای اهل ساز و موسیقی هم قابل استفاده باشد از ابتدا روی این موضوع حساس بوده ام و نخواسته ام از این لغزشها چشم پوشی کنم و از این رو گاهی آوازی را بیست بار تکرار کرده ام تا نهایتا درست از آب در آید. این کار وقت و انرژی و اعصاب زیادی از من می برد. تازه بعد از این همه ، باز هم از درستی فواصل راضی نیستم ولی برای پرهیز از صرف وقت بیشتر به آن رضایت می دهم. این موضوع برای کسانی که گوش دقیق ندارند خیلی قابل تشخیص نیست ، ولی برای خودم قابل تشخیص است و از ابتدای کار این وبلاگ باعث رنج من بوده است. می خواسته ام آواز با احساس باشد ، پرده ها از دست رفته ، حواسم را جمع پرده ها کرده ام ، ریتم را از دست داده ام ، روی ریتم تمرکز کرده ام حس و پرده از دست رفته اند ، برای درست شدن همه اینها هی تکرار کرده ام ، صدایم خسته شده است و به دنبالش اعصابم در هم ریخته و وقتی اعصاب به هم ریخت هم ریتم از دست می رود و هم حس و هم پرده و هم همه چیز دیگر.
خلاصه هر آواز یکی دو دقیقه ای که اینجا می شنوید ، حاصل خون دل بسیار بوده است. گاهی از خودم می پرسم آیا این کار به خون دلش می ارزد؟ اثر در خوری دارد؟ بود و نبودش فرقی می کند؟ و گاهی به این نتیجه می رسم که نه !

- من از موقعی که با مسئولیت در قبال اجتماع و دیگران آشنا شدم ، آواز را وسیله ای دانستم برای انجام این مسئولیت. هیچگاه لذت خواندنش و تشویق دیگران برایم کافی نبود تا به کمال سرخوشی برسم ، مگر اینکه این آواز تکانی ایجاد می کرد و منشاء حرکتی می شد . حتی لذت دیگران هم برایم کافی نبود و اگر از تعریف و تمجید دیگران خوشحال می شدم به خاطر این بود که احساس می کردم این ابزار ، قوی تر شده و بنابراین بهتر به کار می آید. دو سال نیم پیش هم که با همین هدف وبلاگم را شروع کردم ، بیشتر دل خوش به گذاشتن اثری و دیدن آن اثر بودم ، ولی اثری ندیدم . از این رو هدف جدیدی برای خودم تعیین کردم و آن این که باعث لذت کسانی بشوم که از این نوع موسیقی خوششان می آید، اما چه کنم که این هم برایم در مقابل بهایی که برایش پرداخته ام کافی نبوده است. تازه احساس می کنم که به همین هدف مختصر شده هم نایل نشده ام.
همه اینها من را به این نتیجه رسانده است که تا زمانی که سرچشمه شادی و رضایت من بیرون از خودم باشد ، چه در قالب اثری که انتظار آن را دارم چه لذت و رضایت دیگران ، هیچگاه به رضایت واقعی نخواهم رسید ، چون عوامل بیرونی در اختیار من نیستند. باید یاد بگیرم که همیشه رضایت خودم از خودم را صدر بنشانم و اگر این رضایت ، رضایت دیگران را هم در پی داشت ، خوشحالتر باشم. ولی اینکه رضایت درونی خودم را موقوف عوامل بیرونی بکنم چه بسا که هرگز به دست نیاید.
و آواز در این رابطه همچون حجابی بین من و خودم بوده است . آواز همیشه یک سر بیرونی دارد ، و من عمری را مصروف سر بیرونی آوازم کرده ام و این مرا از توجه به درونم غافل کرده است. فکر می کنم زمان آن باشد که به درونم بپردازم تا به تعادل و رضایت و استغنا برسم.
ساعتی میزان آنی ساعتی موزون این مدتی میزان خود شو تا شوی موزون خویش

نمی دانم این دلایل که تصمیم مرا نزد خودم موجه کرده است ، نزد شما هم موجه است یا نه. اگر نظرتان را در این باره بگویید ، بر من منت گذاشته اید.

---------------------------------
(*) الآن دیگر بَرَش داشته ام ، نوشته بودم:

علیرغم عشق به خوشنویسی ، یک روز آن را کنار گذاشتم و هرگز پشیمان نشدم. بعد از سی و چند سال آواز خواندن ، تصمیم گرفته ام که آن را کنار بگذارم و امیدوارم که هرگز پشیمان نشوم.
چل سال رنج و غصه کشیدیم و عاقبت
تدبیر ما به دست شراب دو ساله بود
2007/06/23

تصنیف شور - غوغای ستارگان