شعر آواز
به زندگان گُلزار خاوران و گلزاران دیگر میهن
ای عاشقان ِ رفته که بُغض ِ فشُرده اید
گـُل های نا شکُفته ، ولی باد بُرده اید
کُشتند و سوختند و شکستندتان ولی
خورشید شاهد است که هرگز نمُرده اید
« هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق »
زیرا نشان به دفتر ِ هستی سپرده اید
شعرید صد سفینه ، ولی ناشنیده اید
صد آسمان ستاره ولی ناشمُرده اید
زاد ِ رهید از آن که صفا را و شوق را
آئینه سان غُبار ز دل ها ستُرده اید
داد از غریو ِ یاد ِ شما سربُلند باد !
ای عاشقان که خنجر ِ بیداد خورده اید .
(م. سحر)
پاریس ، 25/5/2007
