شعر آواز
« ای آن که غمگنی و سزاواری»
تا کی به دام ِ خویش گرفتاری ؟
تا کی چنین ز گوهر ِ جان دوری؟
تا کی زروی آینه بیزاری ؟
تا کی در آبگینهء رؤیا ها
غرق ِ سراب و بستهء پنداری؟
مغلوب و سرسپردهء خواب ، اما
در آرزوی دولت ِ بیداری ؟
زینگونه پا نهاده به زنجیری
زینگونه دست سوده به دیواری ؟
وقت است تا زخویش برون آیی
وین پردهء غُبارین برداری
بشکوه برفرازد خورشیدت
بر سرزمین ِ شادی و بیداری !
(م.سحر)
پاریس
