افسانه دل - آوازی در بیات ترک

هوای کوی یار و روی در ویرانه دارد دل
ازین ویرانسرا راهی به سوی خانه دارد دل
بر و بوم ِ وطن را عشق می بازد به تصویری
چنین با رنج ِ هجران خلوتی جانانه دارد دل
پَری نو بسته بود از بویهء پرواز در طوفان
کنون با خود خیالی گـُنگ و دور از لانه دارد دل
اگرچند اینچنین چون شمع ِ جان در خویش می سوزد
مقام ِ سوختن را ، حسرت ِ پروانه دارد دل
تن ِ بی سایه ای بی سایه ای بی سایه دارد جان
دل ِ دیوانه ای دیوانه ای دیوانه دارد دل
نه از ویران ِ غُربت شِکوه ، نز ناکامی اش بیمی
که گنج ِ اشتیاق از شوکت ِ کاشانه دارد دل
غبارِ دشمنی گر خیمه از ایاّم برچیند
به کام ِ دوست ، در خاطر هزار افسانه دارد دل

(م. سحر)

پاریس ، 22/5/2007

بویه = اشتیاق ، آرزو

آواز بیات ترک. بیات ترک فا.


بیت اول: درآمد

بیت دوم: مصراع اول ، در آمد، مصراع دوم ، دوگاه

بیت سوم : مصراع اول درآمد ، مصراع دوم ، جامه دران

بیت چهارم : نیشابورک

بیت پنجم : زیرافکن

بیت ششم : شکسته

بیت آخر : مصراع اول ، قرایی ، مصراع دوم ، اکتاو دوگاه.





یک چنین شعری فقط باید معجزه وار از درون بجوشد و بیرون بیاید وگرنه این احساس های عمیق و تصویر سازی های شگرف و قرینه سازی های بدیع شکلی و معنایی ، با تراشیدن کلمات میسر نمی شود.

خود استاد م.سحر ، که دستگاههای موسیقی سنتی را می شناسند این شعر را با زمزمه افشاری سروده اند ، ولی برای من بهتر از همه با بیات ترک تلفیق شد.

هوای کوی یار و روی در ویرانه دارد دل ازین ویرانسرا راهی به سوی خانه دارد دل بر و بوم ِ وطن را عشق می بازد به تصویری چنین با رنج ِ هجران خلوتی جانانه دارد دل پَری نو بسته...