songsdaily آوازهای روزانه علی محمد تهرانی

حرف و سخن

این آواز را تقدیم می کنم به آن بزرگوارانی که این چند روزه موضوع خبر همه رسانه ها بوده اند. برای من چندان مهم نیست که زن هستند و برای حقوق زنان مبارزه می کنند. برای من مهم است که از زمره انسان هایی هستند که برای حقوق بقیه انسانها تلاش می کنند. از راحت خود گذشته اند تا شاید بقیه نفس راحت تری بکشند. این نازنینانی که از سر غیرت پا به میدان گذاشته اند همه از قشر برخوردار اجتماع هستند که اگر اراده کنند می توانند همه آزادیها و حقوقی که برایش مبارزه کنند را فراسوی مرزهای مملکت خویش به دست بیاورند ، مثل بیشمار کسانی که به دست آورده اند و گلیم خویش از آب کشیده اند.

آن چیزی که به اینها شرف می بخشد ، همین است که سنگ خودشان را به سینه نمی زنند . اگر که در پی رفع تبعیض جنسیتی هستند ، سنگ بیشمار زنانی را به سینه می زنند که از حقوق انسانی خود محرومند ولی صدا و توان ندارند که حقوق خود را طلب کنند.

اینها نه تنها فخر جامعه غفلت زده ما بلکه افتخار بشریتی هستند که همیشه ترجیح داده است تماشاچی بنشیند و تن به بازیگری در هیچ میدانی ندهد. همان اکثریت منفعلی که چون سیاهی لشکر به این سو و آن سو برده شده است بدون اینکه لحظه ای پرسیده باشد چرا.

-------------------------------
و اما هشداری به ایشان :

آنچه که زنان ما به دنبال آن هستند به گونه ای با بنیاد عقیدتی سیستم حاکمه ایران در ستیز است. اگر چه ظاهر این طلب ، ساده می آید و در حد مساوات در قانون و دیه و قصاص و طلاق است ، باطن آن با کلیت تفکر نظام حاکم در تعارض است. تفکری که هیچگونه تفسیر امروزی از دین را بر نمی تابد ، و آموزه های شرع را مرجح بر عقل ناقص آدمیزاد و عقل ناقص تر زن می داند. اگر بخواهد در این مورد ، عقل را بر شرع مقدم شمارد ، به خوبی می داند که در بقیه زمینه ها هم باید چنین کند .

جنبش معلمان و کارگران و دانشجویان هم از این مقوله است. حاکمان ، قادر به اجابت خواسته های هیچکدام نیستند مگر به قیمت استحاله ای عظیم در نظام فکری ، عقیدتی ، سیاسی و اقتصادیشان ، که تجربه نشان داده است اینان پتانسیل چنین تحولات عمیقی را ندارند. اگر چنین بود خیلی زودتر از اینها به نصیحت ناصحان و پند مشفقان تن می دادند.

حاصل این جمود و انعطاف ناپذیری از یک طرف ، و فشارهای فزاینده از طرف دیگر ، علی القاعده باید شکسته شدن باشد. اما حاکمان برای پرهیز از شکسته شدن ، راهکار خوبی در اختیار دارند که پیشتر هم آن را آزموده اند و نتیجه آن را دیده اند ، و آن در گیر کردن عوامل فشار ، یعنی زنان ، دانشجویان ، کارگران و معلمان در جبهه هایی دیگر است. کافی است در این جو تنش آلود موجود ، تیری به کمینگاه دشمن پرتاب کنند و پایی روی دم اهریمنی که دمش را دراز به دراز در اطراف آن سرزمین پهن کرده است بگذراند. باقی داستان را خود می دانید.

از این رو همه جنبش های اجتماعی که نام بردم ، اولویت اولشان باید این باشد که این سلاح را از دست حاکمیت بگیرند. خواسته اولشان باید صلح باشد و پایان دادن به ماجراجویی های اتمی . دست اندر کاران کمپین یک میلیون امضا باید بدانند که اگر حکومت از سر استیصال آتش مناقشه را بیافروزد ، نه از تاک کمپین اثر می ماند و نه از تاک نشانش.

نسیمی کز بن آن کاکل آیو