بهار

به شوق سبز زیستن بهار را
به شوق سبز زیستن بهار را
به انتظار می توان نشست
به انتظار می توان نشست

نوای دلنشین جویبار
جوانه های تلخ بیدبن
سرود گرم دشت را
شقایق و بنفشه را
سپیده و ستاره را
به انتظار می توان نشست
به انتظار می توان نشست

خزان تمام می شود
خزان تمام می شود

به شوق سبز زیستن بهار را
به انتظار می توان نشست

(پروانه فروهر)

همان طور که می دانید این آواز را قبلا خوانده ام . اما یکی از دوستان نازنینم موسیقی بسیار زیبایی برای این تصنیف ساخته و من هم آنرا خوانده و ضبط کرده ام . می خواستم آنرا به عنوان اولین محصول همکاری مشترکمان اینجا بگذارم تا هم هدیه بهاری باشد و هم نظر شما را جویا شوم ، ولی آن دوست را چند روزی است که پیدا نمی کنم تا اجازه اش را بگیرم.

فعلا همان اجرای قبلی را بشنوید تا اجازه آن صادر شود. تصنیف خود ساخته ای است در ماهور دو با ریتم ۶٫۸ اجرا با مترونوم ۹۰. موسیقی زمینه توسط کامپیوتر ترکیب و اجرا شده است. آواز آن را دوبار خوانده و ترکیب کرده ام.

برای مشاهده نت آواز کلیک کنید.

اگر دوست دارید اجرای دقیق این تصنیف را با صدای خواننده ماشینی بشنوید و نوتهایش را دنبال کنید، اینجا را کلیک کنید.

شعری و تصویری و خبری:

همه برای اینکه بگویم بهار و نوروزتان به شادی.

این شعر را دوست نازنینی برایم فرستاده. عنوانش بهاریه است سروده زنده یاد عمران صلاحی. جان مرا تازه کرد ، برایتان اینجا می گذارم ، باشد جان شما را هم تازه کند:

آفتاب آمد و بر
لب پنجره ي ابر نشست
پر و بالش همه خيس


غنچه بيدار شد از خواب و
دهن دره ي شيريني کرد
و دم پنجره آمد ، گل شد

گل ، دم پنجره ، عطرش را
پايين آويخت
يک نفر پايين بود


----------------

و چه تصویری از این زیباتر برای تبریک عید و بهار:




زن : خرسند از پایان خزان فراق
مرد : خرسند از آغاز بهار
زن : شادمان از نتیجه پنج سال شکیبایی
مرد : شادمان از فرو نشکستن زیر بار این نامردمی
مرد : جسم ِ شکسته از زندان تنگ ناروایی
زن : جان ِ شکسته از بستر مدام خالی تنهایی
زن : در چشمانش برق امید
مرد : در نگاهش عزم جنگیدن دوباره برای عدالت و آزادی
زن و مرد : مثل همیشه دوشادوش
زن و مرد : زر افشان
زن و مرد : گل افشان
زن و مرد : گواه تمام شدنی بودن خزان
زن و مرد : آغاز گر فصلی نو
زن و مرد : پیام آور بهار


-----------------------------

و چه خبری خوشحال کننده تر از آزادی شادی و محبوبه. هر سال شب عید ، ما را به مرگ می گیرند تا به تب راضی شویم. اگر یادتان مانده باشد ، هیچ شب عیدی نگذاشتند آب خوش از گلوی آزادیخواهان پایین برود. گواه این مدعا همه سفره های هفت سینی که پشت در زندان اوین گسترده شد.