تصنیف ماهور - قاصدک

قاصدک هان چه خبر آوردي ؟
از کجا وز که خبر آوردي؟
خوش خبر باشي اما
گرد بام و در من
بي ثمر مي گردي
انتظار خبري نيست مرا
نه ز ياري ، نه ز ديار و دياري ، باري
برو آنجا که بود چشمي و گوشي با کس
برو آنجا که ترا منتظرند
قاصدک در دل من ، همه کورند و کرند
دست بردار از اين در وطن خويش غريب
قاصد تجربه هاي همه تلخ ،
با دلم مي گويد ،
که دروغي تو دروغ
که فريبي تو فريب
قاصدک هان ، ولي
راستي آيا رفتي با باد ؟
با توام ، آي کجا رفتي آي ،
راستي آيا جايي خبري هست هنوز ؟
مانده خاکستر گرمي جايي ؟
در اجاقي طمع شعله نمي بندم
اندک شرري هست هنوز ؟

قاصدک
ابرهاي همه عالم شب و روز
در دلم مي گريند .

(مهدي اخوان ثالث)

تصنیف ماهور-بیات ترک با ریتم ۶٫۸ ، ساخته پرویز مشکاتیان. اجرای من در ماهور "ر" با مترونوم ۴۵.

نوت آن را که در پرده فا نوشته شده است ، از کتاب مجموعه تصانیف پرویز مشکاتیان جلد دوم که توسط علیرضا جواهری نوشته شده است تصویر برداری کرده ام ، البته برای کوتاه شدن نوت فقط قسمتهای آواز آن را بریده و گذاشته ام. این نوت با اجرای استاد شجریان تفاوتهای اندکی هم دارد. من بیشتر خود را به نوت نزدیک کرده ام تا به اجرای اصلی ، چون در اجرای اصلی ، میزان بندی ها گاهی به هم خورده است. البته اجرای من یک و نیم پرده پایین تر از اجرای اصلی است.
این تصنیف به اعتقاد من یکی از دشوار ترین تصنیفهای موسیقی ایرانی است که استاد شجریان به زیبایی از عهده آن بر آمده است. درست همین جاها معلوم می شود که کار استادانه یعنی چی!

برای مشاهده نت آواز کلیک کنید.

می دانم این تصنیف غمگین است و رنگ و بوی نا امیدی می دهد ، ولی حال من هم این روزها همین گونه است. چپ و راست ایمیل هایی در رابطه با فیلم 300 دریافت می کنم که چنین است و چنان است و ایرانی های 2500 سال پیش در آن به گونه وحشی و خونخواری نشان داده شده اند و حقایق تاریخی مسخ شده است و باید کاری کرد و بمب گوگلی درست کرد و از حیثیت خود دفاع کرد و غیره. تعداد امضاهای پتیشنی که برای آن درست کرده اند از مرز 29000 گذشته است و همه وظیفه میهنی خود دانسته اند که از کیان ایران دفاع کنند بدون اینکه شاید حتی فیلم را دیده باشند.

تا اینجای قضیه هیچ ایرادی ندارد ، خیلی خوب هم هست که لااقل ایرانیان اتحاد خود را در چنین مواردی نشان دهند. اما چیزی که مرا آزار می دهد این است که چرا همین هموطنان عزیز در سایر موارد از خود چنین تحرکاتی نشان نمی دهند. چرا در مقابل تهدیدات جنگی ایران عکس العملی نشان نمی دهند؟ چرا در مقابل ماجراجویی های اتمی ایران عکس العملی نشان نمی دهند؟ چرا در باره مسایل حقوق بشر در ایران ساکت نشسته اند؟ چرا برای شادی صدر که عمر خود را وقف زنان بی پشت و پناه کرده است و برای حقوق دختران و مادران و زنان آن سرزمین می جنگد بمب گوگلی درست نمی کنند و به حکومت ایران فشار نمی آورند؟ و هزاران چرای دیگر که من جوابی برای آنها ندارم.

فقط می دانم که من و تو دوست عزیز که درد مرا می فهمی ، تنها هستیم در میان بیشمار کسانی که نمی دانیم چرا اولویت هایشان چیزهای دیگری است. در چنین حال و هوایی است که خواندن و شنیدن این تصنیف سخت می چسبد.

--------------------------

ب.ن. در همین رابطه بخوانید:
People vs. "Persians"
مطمئنم نازی کاویانی این مطلب را با قلم شیوایش بعد از من ننوشته است. راستی تولد وبلاگش بر او که نه ، بر ما مبارک باشد. --------------------------

بعد از نوشت دوم:

شماره امضا کنندگان پتیشن فیلم 300 از 50،000 گذشت در حالی که امضاهای پتیشن آزادی شادی صدر هنوز به 900 هم نرسیده است. این است منظور من از اولویت!