دکلمه-آوازی در ماهور - ما را به خاطر بیاور

ما را به خاطر بياور!
ما را كه تازه جواناني بيست ودوساله بوديم
شور عشق در سينه داشتيم و
پيش از آن‌كه عاشق شويم
سينه بر خاك سوده
مرديم.

***
ما را به خاطر بياور!
ما را كه سينه‌سرخاني خنياگر بوديم
و ده به ده
نه در آسمان و نه در كوهسار
و نه بر شاخسار
كه در بازار
پيش از آن‌كه آوازه‌خوان شويم
بر شاخه‌اي تكيده از تكيه‌گاه خويش
جان وا سپرديم.

***
به خاطر دارم پيامشان را،
و سرنوشتشان را،
آري...
و هميشه از گذر‌گاه خاطرم در گذر است
آواز‌هاي صامت سينه‌سرخان سينه بر سيخ
و تجسدِ آرزوهاي بيست و دو سالگان سينه بر سنگ
که از تكرار يادشان
شايد پيش از آن كه شاعر شوم
بيست و دوساله بميرم.
آمين...

(زنده یاد عزت ابراهیم نژاد)

دکلمه-آوازی در ماهور دو. در این کار رد پایی از گوشه های درآمد ، گشایش ، داد ، فیلی ، و عراق را می بینید و نهایتا هم فرود در اکتاو بالای درآمد.

دوست عزیزی که وبلاگی به یاد عزت ابراهیم نژاد ایجاد کرده و سرگذشت و اشعار و عکس های او را گرد آورده ، از من خواسته بود که یکی از شعرهای عزت را به آواز بخوانم.

علت ترکیب دکلمه و آواز این بود که بعضی از قسمتهای این سروده به آواز نمی نشست و از طرفی آنقدر بار عاطفی و احساسی داشت که بایستی خوانده می شد. اگر به نظرتان عجیب و غریب می آید به خاطر این است که احتمالا تا الآن همچو چیزی نشنیده اید. اگر چند بار آن را گوش کنید عادت می کنید. به نظر من که ابزار بیان خوبی شده است ، تا نظر شما چه باشد.

درست همان موقع که عزت ابراهیم نژاد کشته شد احمد باطبی هم با بالا بردن آن پیراهن خونین گرفتار شد. کسی چه می داند ، شاید آن پیراهن خونین ، پیراهن عزت بود. اکنون حدود هشت سال از آن ماجرا گذشته است. قاتل عزت همچنان آزاد می گردد ، و احمد باطبی هم با بیماری و مرگ دسته پنجه نرم می کند. عزت و احمد هر دو شاهد مظلومیت جوانان آرمان خواه این سرزمین اند ، آن یکی شاهد شهید و این یکی شاهد زنده اما گرفتار و بیمار.

برای حمایت معنوی از احمد باطبی ، دوستانش برای او نامه ای نوشته اند و بسیاری آن را امضا کرده اند:

نامه ای به احمد باطبی