songsdaily آوازهای روزانه علی محمد تهرانی

حرف و سخن

نه اتم می خواهیم نه جنگ

اگر چه انرژی هسته ای به ناموس حاکمان فعلی ایران تبدیل شده است ، ولی نه نیاز مردم ایران است و نه ناموس آنان. بار دیگر بهانه ای است به دست قلدران بین المللی که ایران را ضعیف می خواهند، و نیز به دست حاکمان ناتوان ایران که در تشنج و بحران حرفهای بهتری برای گفتن دارند تا در آرامش و امنیت.

حاکمان ایران ، جنگ با عراق را که فرصتی برای سرکوب نیروهای مخالف داخلی بود ، به قیمت نابودی کشور و مردم ادامه دادند و هم اکنون هم برای سرپوش گذاشتن بر ناتوانیهای خود در پاسخگویی به نیازهای مردم ، به استقبال جنگ می روند.

خطر جنگ جدی است ، این آواز را هم برای این خواندم که بگویم خطر جنگ بیش از اندازه جدی است.

وقتی مصاحبه طارق عزیز با CBC تلویزیون دولتی کانادا چند روزی مانده به آغاز جنگ را به یاد می آورم ، مو بر اندامم راست می شود. او سخنان احمدی نژاد و سرداران سپاه را میگفت که "آمریکاییها عاقل تر از این هستند که وارد جنگ شوند و به خوبی می دانند که عراق گورستان آنان خواهد شد." او با اطمینان خاطر به مصاحبه گر نگران کانادایی می گفت : "اینها همه فشار روانی است ، می خواهند مردم عراق را به زانو در بیاورند."

الآن شرایط حکومت ایران درست مانند شرایط حکومت صدام است. آنان نگران ناموس عراق بودند که خلاصه شده بود در کارخانه های اسلحه سازی ، و اینها نگران ناموس ایران هستند که خلاصه شده است در دستگاههای سانتریفوژ و پایگاههای غنی سازی اورانیوم. همانگونه که حکومت عراق نه تنها ناموس مردم عراق ، بلکه همه چیز آنان را به نابودی کشاند ، حکومت ایران هم اگر مردم ایران جلودارش نشوند ، چنین خواهد کرد.

این را می گویم و همه می دانید که عده ای در داخل و خارج ، از مردم عادی و تحصیلکرده بگیر تا بعضی گروههای سیاسی و حتی بعضی اقوام و اقلیت ها در انتظار چنین جنگی نشسته اند و آن را تنها راه نجات از دست حکومت طالبانی ایران می دانند. اما به شما تضمین می دهم که این جنگ باعث بهبود شرایط ایران و سقوط حکومت ایران نخواهد شد. حمله آمریکا به ایران از جنس حمله اسراییل به حزب الله لبنان خواهد بود که منجر به تخریب تمام زیرساختهای کشور و مشروعیت بخشیدن به حزب الله وطنی می شود.

و اما برای جلوگیری از جنگ چه می توان کرد؟

درخواست کردن از دولت آمریکا در چنین مقطعی نتیجه چندانی ندارد چه به سان گرگی است در یک قدمی شکاری که ماهها و سالها برای در پی آن دویده است. در خواست کردن از دولت ایران هم فایده ندارد چون به سان چوپانی است که گوسفندانش در پی او نمی روند و بدش نمیاید که گرگان بیایند تا موقعیت چوپانی او مستحکم شود.

پس چاره چیست؟

از تشبیه گرگ و شبانی بگذرم ، به نظر من تنها راه چاره در دست مردم ایران است که در مقابل حکومت بایستند و بگویند:

"نه اتم می خواهیم و نه جنگ. اگر بی اتم و جنگ نمی توانید حکومت کنید ، شما را هم نمی خواهیم."

و دو پیشنهاد عملی دارم برای داخل و خارج که هزینه چندانی هم ندارد:

1- تجمع در مقابل مجلس ایران در داخل ، و در مقابل سفارتخانه های ایران در خارج.

2- نصب روبانهای سفید به آنتن ماشین هایمان ، با شعار "نه اتم ، نه جنگ" در ایران و با شعار "No War on Iran" در خارج.

با طرح این شعارها و جلوگیری از جنگ ، با یک تیر سه نشان زده ایم: هم جلوی خطرات بیشمار جنگ را گرفته ایم ، هم حکومت ایران را به عقب نشینی در مقابل خواسته مردم وادار کرده ایم ، و هم دست آمریکا و اسراییل را که بی صبرانه منتظر تضعیف و نابودی ایران هستند از پشت بسته ایم.

فردا دیر است. همین امروز باید این کار را بکنیم.

شما در این باره پیشنهادی دارید؟

در همین رابطه بخوانید:

حق مسلم به چه قيمتي؟

پرسش از احمدی نژاد

از صندلیهاتون پاشین ، من صدای پای حمله را می شنوم

گرفتار در یک نبرد دوباره

گزارش اشپيگل از تدارکات جنگي آمريکا

وضعیت قرمز

با دست خود، خود را به هلاکت نیفکنید

قطعنامه را بپذیرید

احتمال حمله به ايران تا پايان ماه آوريل، شواهد و اظهارات

آيا حمله نظامی به ايران نزديک است؟

گاردین: آمریکا طرحهای پیشرفته ای برای حمله هوایی به ایران دارد

آمریکا مدارک دخالت ایران در عملیات ضد امریکایی در عراق را در اختیار خبرنگاران گذاشت

لطفا جنگ را متوقف کنید

دایه دایه وقت جنگه

Not Found