تصنیف ماهور - بهار

به شوق سبز زیستن بهار را
به شوق سبز زیستن بهار را
به انتظار می توان نشست
به انتظار می توان نشست

نوای دلنشین جویبار
جوانه های تلخ بیدبن
سرود گرم دشت را
شقایق و بنفشه را
سپیده و ستاره را
به انتظار می توان نشست
به انتظار می توان نشست

خزان تمام می شود
خزان تمام می شود

به شوق سبز زیستن بهار را
به انتظار می توان نشست

(نمی دانم از کیست)

تصنیف خود ساخته ای در ماهور دو با ریتم ۶٫۸ اجرا با مترونوم ۹۰. موسیقی زمینه توسط کامپیوتر ترکیب و اجرا شده است. آواز آن را دوبار خوانده و ترکیب کرده ام.

این سروده را نوشین جعفری در وبلاگش به یاد احمد باطبی و همسرش گذاشته است. خط اول آن به همین صورتی که می شنوید به ذهنم نشست و بقیه هم از پی آن در آمد .

حالا که بازار اعتراف وبلاگی داغ است باید عرض کنم که روزگار من سیاه شد تا این آواز ضبط شود. نمی دانم چه ریگی به کفش این تصنیف هست که صدا را میلغزاند. یعنی از یکجا که شروع می کنی ، جای دیگری سر در می آوری. برای همین عاقبت مجبور شدم آن را با موسیقی اجرا کنم.

اگر دوست دارید اجرای این تصنیف را با صدای خواننده ماشینی بشنوید و نوتهایش را دنبال کنید ، اینجا را کلیک کنید.

از نیمه شب و ناشناس و کلاغ سیاه و آزاده ، هم سپاسگزارم که قابل دانستند و مرا به بازی یلدا دعوت کردند ، و هم شرمنده چون قصد ندارم در این بازی شرکت کنم. گفتنی هایی که به درد دیگران بخورد را پیش از این گفته ، و بعد از این هم خواهیم گفت .


نگاهی به خارج نشینی

به خاطر نمی آورم از کجا ، ولی شنیده ام که حدود شش میلیون ایرانی ، در خارج از ایران زندگی می کنند. همواره با خودم اندیشیده ام که این جمعیت عظیم از این جهت که بسیاری از مشکلات مردم داخل ایران را ندارند می توانند منشا خیری برای ایران باشند ، خصوصا که درصد زیادی از آنان صاحبان حرفه یا تخصصی هستند.

اما بر سر این راه دو مانع اساسی هست:
1- بی عملی خارج نشینان
2- بی اعتمادی داخل نشینان به خارج نشینان
چندی پیش دوست نازنینی از ایران برایم چنین نوشت:

"وقتی می شنوم که هموطنان خارج نشینم در رفاه و آسودگی خیال به سر می برند و بسیاریشان نیز به زندگی بی دغدغه خو کرده اند خاطرم آزرده می شود. این آزردگی خاطر بدان معنی نیست که مخالف با زندگی مرفه ام ، نه ، زندگی مرفه را مخالف نیستم ، آنچه را نمی پسندم زندگی بی درد است."

و این واقعیت دارد. عده ای از خارج نشین ها مشغول جبران چیزهایی هستند که در داخل از آن محروم بوده اند. عده ای هم مشغول بالا رفتن از نردبان ترقی هستند و فرصت نمی کنند نگاهی به پایین تر بیاندازند. عده ای هم که گلیم خود را از آب به در برده اند کاری به غریقان پشت سر ندارند.

در مقابل ، عده ای هنوز دلشان می سوزد و مسائل ایران را با حساسیت دنبال می کنند ولی در عمل کاری نمی کنند چون گمان می کنند کاری از دستشان بر نمی آید.

در کنار این دو دسته ، کسانی هم هستند که نه تنها احساس مسئولیت می کنند بلکه برای آن کاری هم می کنند ، ولی هزار افسوس که شمارشان اندک است. (پایین را ببینید)

ای کاش ما خارج نشینان به موقعیت طلایی خود بیش از این پی می بردیم و برای نجات آن سرزمین از فقر و جهل و فساد و خرافه و حکومت خراب ، هر یک به نوبه خود کاری می کردیم.

شما پیشنهادی دارید؟

---------------------------------------------------
ب.ن.

نمونه ها:

تلاش دانشجویان ایرانی در مونترآل برای مداوای عارف بلوچی