رقص گیسو ۱ و ۲

بند اول:

من به دوش یار زیب و زیورم
بر سر نگار تاج گوهرم
از گل بهار تازه رو ترم
همره نسیم جامه می درم
در راه تو فکنم دام دلبری فکنم دام دلبری

جان تو بسته شد به کمند تار من شام تار من
رفته هر سو تاب هر مو من پریشان هستم
از غم آزاد سرخوش و شاد بی جام می مستم بی جام می مستم
در راه تو فکنم دام دلبری فکنم دام دلبری

من هستم گیسوی سیاه کردم عمر تو تباه
دل بستی برجنبش من دادی بر گردش من متاع جان طاقت و توان
در راه تو فکنم دام دلبری فکنم دام دلبری

بند دوم:

باد سرد دی ، ناگهان وزید
پیری زمان ، با خزان رسید
جلوه شباب از رخم پرید
برف زندگی کرده ام سپید

زین پس مرا نبود تاب دلبری نبود تاب دلبری

چشم تو خسته شد از نگاه روی من برف موی من
خشک و بد رو زشت و بد خو بی روح و جان هستم
از هم جدا رو به بالا بر تار خود بستم بر تار خود بستم

زین پس مرا نبود تاب دلبری نبود تاب دلبری

گر عمرم با بی خبری طی شد کو چشم تری
تو شادان از خواری من خندان از زاری من ز روی من برف موی من

زین پس مرا نبود تاب دلبری نبود تاب دلبری

(میر ناصر شریفی)

تصنیف ماهور ساخته فریدون حافظی . اجرای من در ماهور فا با مترونوم 150. نوت آن را که از کتاب ترانه ها و آهنگ های جاودانه حبیب الله نصیری فر تصویر برداری کرده ام در زیر مشاهده می کنید:

شاید تا الآن دقت نکرده باشید ، ولی این تصنیف رقص گیسو از زبان گیسوی یار است. بند اول ، دوره شباب و دلبری است ، و بند دوم ، دوره پیری و سپیدی و نا دلبری. بند اول را تلاش کرده ام سرحال تر بخوانم تا شعر و آواز با هم هماهنگ تر باشد.