songsdaily آوازهای روزانه

حرف و سخن

قطار ماشین ما دیروز از ۲۰ تا هم بیشتر شد. باز هم به طور سمبلیک از دانشگاه شروع کردیم و این بار یکی از نمایندگان مجلس کانادا هم به ما پیوست و یواشکی خبر خوبی هم داد مبنی بر این که قرار است دولت محافظه کار را به دلیل همین جنگ طلبی هایش ساقط کنند. روزنامه و تلویزیون شهر هم پوشش خبری خیلی خوبی دادند. گزارش روزنامه را از اینجا می توانید بخوانید ولی گزارش تلویزیون را روی اینترنت هنوز نداریم. اگر توانستم آنرا تبدیل کنم روی وب سایت مربوطه خواهم گذاشت.

خیال داریم این کار را هر چهارشنبه بعد از ظهر تکرار کنیم تا به تدریج عده بیشتری به کاروان صلح طلبی ما بپیوندند و کاری کنیم که همه ماشینهای شهر یک پرچم یا روبان سفید به آنتن شان بچسبانند و به همدیگر و به همه دنیا نشان بدهند که علاقه ای به جنگ ندارند.

یک وب سایت هم راه انداختیم به اسم پرچم صلح به این امید که از گوشه کنار دنیا به ما بپیوندند ، خصوصا از ایران که این روزها در دل خیلی ها برای راه افتادن جنگ قند آب می شود ، چه آنهایی که می خواهند روی آمریکا را کم کنند و چه آنهایی که منتظرند آمریکا بیاید آنها را نجات بدهد. باید تا آنجا که می توانیم جلوی راه افتادن جنگ را بگیریم. جنگ ، خانمان بر انداز است و جز خرابی و تباهی چیزی به دنبال نمی آورد. این را باید با خودمان مثل ورد روزانه تکرار کنیم و با همدیگر هم تکرار کنیم تا یادمان نرود.

شما هم هر کجای دنیا هستید به این جنبش بپیوندید. خیلی خیلی ساده است و خیلی خیلی اثر گذار. شاید روزی بتوانیم پرچم سفید صلح را در گوشه کنار جهان در هر کوچه و برزن در اهتزاز ببینیم.

این هم وب سایت مربوطه:

www.peace-flag.com

این را هم بگویم که در تمام مدتی که مشغول این شلوغ بازیها بودیم ، از یاد اکبر محمدی غافل نمی شدم. یقین دارم اگر آن شب ما هم در کوی دانشگاه بودیم همان کار را می کردیم که او کرد و اگر او هم امروز با ما بود همین کاری را می کرد که ما کردیم. ما در سرزمین بیگانه ، همراهی نماینده مجلس و روزنامه و تلویزیون را داشتیم ، و او در سرزمین خودش بجز زندان و شکنجه و بیماری و نهایتا مرگ نصیبی نداشت. ای کاش چهار تا دل ِ سوخته در همین واترلوی خودمان پیدا کنم تا برای او شب شعری راه بیاندازیم و نگذاریم یاد او در شهری که شهر دانشجو و دانشگاه است ، مثل بقیه یادها به دست فراموشی سپرده شود.

آرش کمانگیر ۴