تصنیف چرا دل بریدم

چرا دل بريدم؟
زقانون ِ سبزی که می زيست در من
چرا دل بريدم؟

چرا با تب ِ چشمه های زلالی
که از شور و نور و نوازش روان بود
نرفتم؟

چرا با خيالی که خوشتر
ز رنگين کمان بود
نماندم؟
و از آنهمه آرزوهای شيرين
گذشتم؟
عجب سخت آسان گرفتم!
چرا قلک کودکی را شکستم!؟

ميان ِ من و تو،
چه گمراه راهی ست !
چه چاهی ست!!
و از آنچه مانده ست
آهی ست.

چرا دل بريدم
از انديشه سبزِ سبزه
از آئينه چشم ِ چشمه
و از هرچه رنگ شدن بود؟*
چرا دل بريدم؟

چه ديدم
چه شد
چون
چگونه کدر شد
زلالای ناب روانی که "من" بود؟

(ابراهیم هرندی)

* اصل شعر ، "و از هر چه شور و شدن بود" است ، که من اشتباها آن را "و از هر چه رنگ ِ شدن بود" خوانده ام.

تصنیف ماهور ، اجرا در ماهور دو. نوت آن نیز در ماهور دو نوشته شده است.

اگر دوست دارید اجرای این تصنیف را با صدای خواننده ماشینی بشنوید و نوتهایش را دنبال کنید ، اینجا را کلیک کنید.

دل و دماغ آواز خواندن نبود ، یکی از آوازهای قبلی را گذاشتم. نوت آن را هم این بار گذاشتم چون دوست عزیز ، آقا رضا طلب کرده بود. ای کاش دوستانی که پیغام می گذارند آدرس ایمیل معتبری هم بگذارند تا بی جوابشان نگذارم ، البته اگر جوابی باشد!! مثلا به دوستی که تصنیف پر هیجان ایرانی را نوحه می داند، چه می توان گفت ؟ بر فرض ایمیلش را هم داده باشد !

راستی دوستان برای لبنان هر کاری از دستتان بر می آید بکنید. همه نشسته اند تماشا که مگر ریشه حزب الله کنده شود و دنیا نفس راحتی بکشد ، غافل از اینکه در جهان امروز ریشه هیچ کس و هیچ چیز کنده نمی شود . نه ریشه طالبان کنده می شود ، نه ریشه تروریسم و نه ریشه جهل و جنایت ، چه رسد ریشه حزب الله که چندان با مردم لبنان آمیخته است که جدا کردنش امکان ناپذیر است. بچه های لبنانی که برای تحصیل به دانشگاه ما می آمدند ، همه مدیون حزب الله بودند برای کندن شر اسراییل از سرشان. فکر نکنید لبنانیهای مسلمان دو آتشه را می گویم ها ، نخیر ، لبنانیهایی که در تجدد و و رفاه و بی دینی دو تا سور زده بودند به بچه های غربی. حالا چطوری اینها می خواهند ریشه حزب الله را بکنند ، شاید بشود گفت با ریشه کن کردن لبنان ، سر زمین آزادی و تنوع و زیبایی و مدارا و صد البته بی دفاع و بی پشت و پناه.

من هم قدم کوچکی بر داشته ام ، و از همه اساتید کالجی که در آن تدریس می کنم دعوت کرده ام که برای چاره اندیشی گرد هم بیایند بلکه در سطح مردمی کاری کنیم وگرنه از دولتهای احمقی مثل دولت محافظه کار کانادا که بر طبل خشونت می کوبد ، کاری بجز بر افروخته تر کردن آتش جنگ بر نمی آید. اگر کارمان به جایی رسید حتما خبرتان می کنم. شما هم از کامیونیتی های کوچک و بزرگی که دارید استفاده کنید بلکه راهی پیدا کنید برای توقف این دیوانگی مهار گسیخته و این جنگ نابرابر. نگویید بی فایده است ، هیچ عملی در این دنیا بدون نتیجه نیست . حتی آن اعتصاب غذایی که از جمعیت صد هزار نفری تورنتو فقط پنجاه نفر در آن شرکت کردند ، بی نتیجه نخواهد ماند!