songsdaily آوازهای روزانه علی محمد تهرانی

حرف و سخن

این آواز را خواندم به یاد آن لیلی های سرخ لبی که از سر عشق به آزادی و صلح و برابری ، به گناه برگزاری یک تجمع آرام مدنی ، وحشیانه کتک خوردند و وقیحانه تحقیر شدند. اگر در جریان ماجرا نیستید ، به لینک هایی که پرستو دوکوهکی تحت عنوان هشتم مارس مبارک در اینجا گذاشته سری بزنید.

-------------------------------

و اما پارادوکسی دیگر:

پارادوکس* خوش بینی

در بحث بچه دار شدن به خوبی دیدیم که عده ای به جنبه های مثبت قضیه نگاه کردند و عده ای به جنبه های منفی آن. نه تنها در مورد این موضوع بخصوص ، بلکه در تمام موارد اینچنین است. عده ای فقط خوبی ها و همواری ها و شادی ها را می بینند و عده ای درست بر عکس. البته به این معنی نیست که این دو دسته از مواضع همدیگر بی خبرند ، مسئله این است در یکی نگاه مثبت می چربد و در دیگری نگاه منفی.

نقد رایج روزگار فعلا در کیسه خوش بینان و مثبت اندیشان است به گونه ای که "بدبینان" مطرود درگاه اند و بیمارانی محسوب می شوند که نیازمند رسیدگی و درمان هستند.

در این شک نیست که بدون داشتن خوش بینی قدم از قدم نمی شود برداشت. اما در عین حال تردید هم نمی توان کرد که قدمهای هولناکی هم که بشر برداشته که به قیمت آرامش و آسایش و صلح و امنیت او تمام شده از روی خوش بینی بوده است.

اگر شما هم مانند من به این نتیجه رسیده باشید که خوش بینی ، علیرغم تبلیغات عظیمی که روی آن می شود ، خوبی مطلق نیست ، این سوال حتما برایتان پیش آمده که چقدر خوش بینی خوب است ؟ چقدر بر بدی ها چشم باید بست؟ و چقدر نسبت به جنبه های منفی قضایا باید بی خیال شد؟

و پارادوکس اینجاست:
خوش بینی مطلق چیز خوبی نیست ، چون چیزی از جنس ساده لوحی است ، بدبینی مطلق هم که فلج کامل است . حالا در این میان چه کسی می داند که چقدر خوش بینی را با چقدر بدبینی بیامیزد تا معجون درخوری به دست آورد؟ آیا در این میان تراز و معیاری هست؟

--------------------------
* پارادوکس در اینجا به معنای فلسفی آن نیست. منظور وضعیت بغرنجی است که تصمیم گیری یا نتیجه گیری را بی نهایت دشوار و یا حتی محال می کند.

تصنیف بارون