تصنیف در ملک ایران

در ملک ایران ، وین مهد شیران
تا چند و تا کی ، افتان و خیزان
داد از جهالت خدا که قدر خود ندانیم
در زندگانی چرا شبیه مردگانیم
که با چشمان بینا به کوره ره روانیم

ز معرفت دوریم به جهلُ مستوریم
به مجمع جهانیان چو عضو رنجوریم

ایرانی بد از اول جهانگیر
نی در کشمکش تسلیم تقدیر
حرف حسابی زده از نوک شمشیر
کجا شد آن ندای عیش دیروز
که در شما خموش گشته امروز

ز علم و تدبیر شما نظام و شمشیر شما
فتاده بد کار جهان به دست تقدیر شما به دست تقدیر شما

عصری که دنیا در انقلاب است
با نور دانش در پیچ و تاب است
در مهد سیروس این خواب سنگین بس نا صواب است

بیدارُ باید دمی شدن از خواب غفلت
تا دورُ گردد همی ز ما ادبار و ذلت
تو ای بیچاره ملت غریق جهل و غفلت

ز جای خود خیزید به هم بیاویزید
به جای اشک تر ز آستین گهر ریزید

غم تا چند فغان و ناله تا کی
با ذلت کنی عمر گران طی
کی بوده زیبنده نسل جم و کی
چنین خموشی و فسرده خونی
برون سپیدی و سیه درونی

کجا کند چاره تیغ فغان و فریاد دریغ
به زعم جاهد برگو که را بود دست ظفر که باشدش پای گریخت

ز علم و تدبیر شما نظام و شمشیر شما
فتاده بد کار جهان به دست تقدیر شما به دست تقدیر شما
ز علم و تدبیر شما نظام و شمشیر شما
فتاده بد کار جهان به دست تقدیر شما به دست تقدیر شما

(مرحوم محمد علی امیر جاهد)

اگر اشتباه نکنم آهنگ این تصنیف ساخته مرحوم علی اکبر خان شهنازی است که مرحوم امیر جاهد روی آن شعر گذاشته ، مانند تصنیف نوع بشر که قبلا خوانده بودم.

ریتم این تصنیف ، ۱۲٫۸ یعنی ۴ ضربی ترکیبی است که من با مترونم ۷۲ اجرا کرده ام. نوت این تصنیف در دشتی سی نوشته شده ولی من آن را در دشتی دو خوانده ام.

با تشکر از افشین عزیزم که نوت آن را برایم فرستاد.

هر چند پارادوکس خودپرستی تا حالا خیلی طرفدار نداشته ، یک بار دیگه تکرارش می کنم بلکه چند تا نظر دیگه به خودش جلب کنه. خصوصا اونهایی که طرفدار بچه دار شدن هستند ، بد نیست یک عنایتی به این پارادوکس داشته باشند چون فکر می کنم برای تربیت بچه خیلی خیلی مهم باشه.

پارادوكس خودپرستي

اكثريت قريب به اتفاق مردم روي زمين از واژه "خودپرست" به عنوان فحش و ناسزا استفاده مي كنند. در حالي كه اگر با دقت و موشكافي نگاه كنيم خودپرستي در بن وجود تمام افراد بشر زنده و حاضر است. حتي كساني كه از عزيزترين چيز خود مثلا جان خود مي گذرند در پي به دست آوردن چيز عزيزتري براي "خود" هستند كه البته آن چیز گاهي واقعي است و گاهي موهوم. گاهي رضايت وجدان است ‏، گاهي رضايت خدا و گاهي هم رضايت تاريخ، ولی در هر حال برای "خود" است.

اگر چه باور كردن اين موضوع براي بعضي دشوار است و مخالف اصول اخلاقي آنها به نظر مي آيد من شخصا با آن مشکلي ندارم و پارادوكسي در آن نمي بينم. معتقدم همه خود پرستند و نمي توانند كه نباشند و بنابراین عیبی و ایرادی هم بر آنان نیست.

اما واقعيت اين است كه اين جناب "خود" كوچك و بزرگ مي شود. "خود" بعضي ها از مرزهاي تن شان فراتر نمي رود ، "خود" بعضي ها در چهارديواري خانه و خانواده مي ماند و "خود" بعضي ها تا حد كشور و جهان هم پيش ميرود. قدر مسلم هر چه اين "خود" وسيع تر باشد شدت و عمق آن هم کمتر است. كسي كه وقت و انرژي اش را صرف 10 نفر ميكند مسلما بهره كمتري به مرزهاي تن خودش مي رساند.

و اما پارادوکس اینجاست:

از طرفی جهان ، جهان موفقيت و پيشرفت "خود"هاي كوچك است. خودهايي كه همه سرمايه و انرژي خود را مصروف چهارديواري كوچك خود مي كنند و در علم و هنر و كار و ورزش یا هر چیز دیگر پيشرفت مي كنند.
از طرف دیگر ، جهان تشنه و نيازمند "خود"هاي بزرگ است تا به سمت صلح و آرامش و مدارا پيش برود. خودهايي كه اگر ثروتي و نعمتي و سعادتي دارند با ديگران قسمت مي كنند و همان اندازه كه نگران چهارديواري خود هستند نگران چهار ديواري ديگران نيز هستند.
در اين كه عده اي آن راه را مي روند و عده اي هم اين راه را ، شكي نيست. سوال اين است كه "ما" كدام راه را در پيش بگيريم و سنگ کدام را به سينه بزنيم و نسل جديدمان را بر اساس آن تربيت كنيم؟

لطفا براي ارائه نظرتان يا مشاهده نظر ديگران به تالار گفتگو بياييد. اگر در تالار رجيستر كنيد مي توانيد نوشته هايتان را بعدها اگر خواستيد تصحيح و يا حتي پاك كنيد.