songsdaily

حرف و سخن

پارادوکس بچه دار شدن

تولید مثل در تمام موجودات زنده عالم جزو برنامه زندگی است بجز آدمیزاد که ظاهرا چنبه انتخابی و کنترل شده دارد. به غیر از آنهایی که به طور ناخواسته بچه دار می شوند ، بقیه در مورد آن فکر می کنند و سپس اقدام می کنند. از این جماعت عده ای وظیفه شرعی یا میهنی یا طبیعی خود می دانند که بچه دار شوند که مبادا دین بی رهرو نشود ، کشور خالی از جمعیت نماند و یا خدای نکرده نسل بشر منقرض نشود. در مورد اینکه این دلایل چقدر موجه هستند فعلا بحثی نمی کنیم ، اگر چه جای بحث دارد. پارادوکس در بچه دار شدن کسانی است که برای افزایش شادی های زندگیشان دست به این کار می زنند در حالی که همه میدانند بچه دار شدن در کنار شادی هایش، هزار و یک غم جورواجور هم دارد از جمله غم بیماری یا از دست دادن فرزند، غم انحراف یا بجایی نرسیدن فرزند، غم پاسخ ندادن فرزند به محبتهای پدر و مادر، غم جدا شدن فرزند ، غم یاغی شدن فرزند ، غم طلبکاری فرزند از پدر و مادر که چرا چنین کردند و چنان کردند ، غم ازدواج فرزند با کسی که مورد دلخواه پدر و مادر نیست ، و غمهای ریز و درشت دیگر.

حالا پارادوکس اینجاست : اگر بچه دار بشویم با دست خودمان هزار و یک درد سر برای خودمان خریده ایم ، اگر بچه دار نشویم ، خودمان را از احساس پدر و مادر شدن که همه آنقدر از آن دم می زنند و تبلیغش را می کنند محروم کرده ایم. آگر بشویم دیگر کار تمام است و راه برگشت ندارد ، اگر نشویم مزه آنچه دیگران می گویند را هرگز نخواهیم چشید.

به نظر شما در این میانه چه باید کرد؟
لطفا برای ارائه نظرتان به تالار گفتگو تشریف بیاورید.

دشتی - دشتستانی