تصنیف گریه را به مستی

گریه را به مستی بهانه کردم
شکوه ها ز دست زمانه کردم
آستین چو از چشم و بر گرفتم
سیل خون به دامان (خدا) روانه کردم
سیل خون به دامان (جانم) روانه کردم

دلا خموشی چرا
چو خم نجوشی چرا
برون شد از پرده راز (جانم) پرده راز (حبیب) پرده راز
تو پرده پوشی چرا ؟
تو پرده پوشی چرا ؟
تو پرده پوشی چرا ؟

باغبان چه گویم به ما چه ها کرد
کینه های دیرینه بر ملا کرد
دست ما ز دامان گل جدا کرد
تا به شاخ گل یکدم آشیانه کردم
تا به شاخ گل یکدم آشیانه کردم

دلا خموشی چرا
چو خم نجوشی چرا
برون شد از پرده راز (جانم) پرده راز (حبیب) پرده راز
تو پرده پوشی چرا ؟
تو پرده پوشی چرا ؟
تو پرده پوشی چرا ؟

(عارف قزوینی)

تصنیف دشتی ساخته عارف قزوینی ، اجرا در دشتی "دو" ، با ریتم ۳٫۴ و مترونوم ۱۰۹.

اجرای من ترکیبی از دو روایت زیر است:

روایت اول از کتاب تصنیفهای عارف ، نگارش ارشد تهماسبی
روایت دوم از کتاب تصنیفهای استاد دوامی ، نگارش فرامرز پایور

اگر چه قرار بود مناسبت خوانی نکنم ولی دو فاجعه مجالم نداد که ساکت بمانم: یکی کشته شدن برادر آرش سیگارچی ، وبلاگ نویس زندانی ، که از ملاقات برادر بر می گشت تا خبری برای خانواده پریشانش ببرد و دیگر خودکشی روزنامه نگار جوان در بند ، الهام افروتن.

کسی چه می داند که اکنون بر این دو خانواده چه میگذرد؟

اگر چه همه رازها از پرده برافتاده ، ولی همه یکپارچه ، خاموشی و نجوشی و پرده پوشی برگزیده ایم.

از همه پرده پوش تر آنان که در آن رسانه نارسانای ملی کار می کنند و نان هنر و فضل و تخصص خود را می خورند ، غافل از آنکه نان خورش آنان جهل و بیخبری مردم آن دیار است. از گنجی نمی گویند و شرم نمی کنند ، از کارگران زندانی نمی گویند و شرم نمی کنند ، از وکیل و دانشجو و وبلاگ نویس دربند نمی گویند و شرم نمی کنند. از تخریب عبادت خانه صوفیان نمی گویند وشرم نمی کنند ، از بی آبرویی ایران در نقطه نقطه عالم نمی گویند و شرم نمی کنند، و این بار پرده بر جانسوز مرگ الهام افروتن می کشند و باز هم شرم نمی کنند...

در چنین حال و هوایی فقط سیل خون است که باید از چشم به دامان روان شود، که آنهم نمی شود....

(مرا به خاطر صدای خراب سرما خورده ببخشید)