تصنيف دولت عشق

مزن بر دل ز نوک غمزه تيرم
که پيش چشم بيمارت بميرم
قدح پر کن که من از دولت عشق
جوان بخت جهانم گر چه پيرم
قراری كرده ام با می فروشان
که روز غم بجز ساغر نگيرم
چنان پر شد فضای سينه از دوست
که فکر خويش گم شد از ضميرم
مبادا جز حساب مطرب و می
اگر نقشی کشد کلک دبيرم
چو حافظ گنج او در سينه دارم
اگر چه مدعی بيند حقيرم

(حافظ)

تصنیف دشتی ساخته استاد حسن یوسف زمانی. اجرای اصلی آن در دشتی "ر" است ولی من آن را در دشتی لا اجرا کرده ام. اگر دقت كنيد اين تصنيف به حال و هواي گوشه گيلكي خيلي نزديك است و به همين خاطر آن را اينجا آورده ام تا ببينيد گوشه هاي رديف چگونه در ساخت تصانيف بكار برده مي شوند . ريتم اين تصنيف ۳٫۴ است و من آن رابا مترونوم ۱۰۸ خوانده ام. اگر خوب گوش كنيد صداي زنگ مترونوم را بعضي جاها مي شنويد.

اگر دوست دارید اجرای دقیق این تصنیف را با صدای خواننده مجازی بشنوید و نوتهایش را دنبال کنید ، اینجا را کلیک کنید.

در مورد پارادوكس هايي كه اينجا مطرح مي كنم بايد عرض كنم كه به هيچ وجه قصد طرح معما يا بازي با كلمات ندارم. منظورم بيشتر چاره جويي در مسائلي است كه همه به گونه اي با آن در گير هستيم و راه حل هاي متفاوتي براي آنها داريم. آگاه شدن از اين راه حل ها به ما كمك مي كند كه موقع مواجه شدن با اين مسائل به نگاه و تدبير خود اكتفا نكنيم.

پارادوكس دانش طلبي را هم در همين راستا مطرح كردم. تجربه شخص من اين بوده كه هر چه در عمق چيزي بيشتر نظر كرده ام ‎سوالات و معماهاي من بيشتر شده است. در بعضي موارد حتي به درجه ياس و نا اميدي كشيده شده ام و آرزو كرده ام كه كاش اصلا وارد آن موضوع بخصوص نشده بودم تا لااقل خوشبيني اينكه جايي جوابي براي آن موضوع هست را از دست ندهم. درست مثل بسياري مردم كه فكر مي كنند براي همه سوالات پاسخي هست و كسي هست كه آن را بداند. فكر مي كنند فيلسوفان پاسخ همه مسائل فكري را می دانند ، پزشكان درمان همه دردها را مي دانند ، دانشمندان همه اسرار عالم را مي دانند ، و روحانيان همه رموز امور عرشي و الهي را.

حالا سوال اين است كه وقتي پيشروي در عرصه ناشناخته ها بر مجهولات و ناشناخته هاي ما مي افزايد با چه انگيزه اي بدين كار بپردازيم؟ اگر انگيزه ما افزايش نسبت علم به جهل مان باشد كه نتيجه نمي دهد. اگر انگيزه ما لذت بردن از حل مشكلات باشد با پيدا شدن مشكلات جدید آن لذت از ميان ميرود.
البته دانش طلبي مي تواند شغل ما بشود كه از آن نامي و ناني فراهم آوريم. در اين صورت آن چيزي كه برجسته مي شود آن نام و نان است نه دانشي كه مي طلبيم.

با همه اين حرفها ، نمي شود قيد دانش طلبي را زد و دستور توقف آن را صادر كرد. همان اندازه كه در دانش طلبي ، رنج و سرگشتگي نهفته است ‏ در توقف آن هم رنج و نابساماني هست. و منظور من از پارادوكس يعني همين.

بعضي از دوستان در اين مورد نظرات ارزشمندي داده اند . براي ديدن نظرات ايشان و همچنين درج نظر خودتان لطفا به تالار گفتگو بياييد.