تصنیف اشک مهتاب

به من گفتی که دل دریا کن ای دوست
همه دریا از آن ما کن ای دوست
دلم دریا شد و دادم به دستت
مکش دریا به خون پروا کن ای دوست
مکش دریا به خون پروا کن ای دوست

کنار چشمه ای بودیم در خواب
تو با جامی ربودی ماه از آب
چو نوشیدیم از آن جام گوارا
تو نیلوفر شدی من اشک مهتاب
تو نیلوفر شدی من اشک مهتاب

تن بیشه پر از مهتابه امشب
پلنگ کوه ها درخوابه امشب
به هر شاخی دلی سامون گرفته
دل من در تنم بی تابه امشب
دل من در تنم بی تابه امشب

به من گفتی که دل دریا کن ای دوست
همه دریا از آن ما کن ای دوست
دلم دریا شد و دادم به دستت
مکش دریا به خون پروا کن ای دوست
مکش دریا به خون پروا کن ای دوست

(زنده یاد سیاوش کسرایی)

این تصنیف ساخته استاد حسن یوسف زمانی است و به نظر من یکی از شاهکارهای موسیقی ایرانی است. دارای سه بند است که به ترتیب در سه گوشه دشتی که تا الآن خوانده ام، یعنی درآمد ، بیات راجع و عشاق نوشته شده است. از این نظر به خوبی نشان می دهد که چگونه گوشه های ردیف می توانند در ساختن تصانیف و ترانه ها به کار آیند.

برای مشاهده نت آواز کلیک کنید.

اگر دوست دارید اجرای دقیق این تصنیف را با صدای خواننده ماشینی بشنوید و نوتهایش را دنبال کنید، اینجا را کلیک کنید.

بحث در باره دروغ در تالار گفتگو کماکان ادامه دارد. پیش از طرح پارادوکس بعدی بهتر است صبر کنیم تا نظرات بیشتری ارائه شود.

برای کسانی که هنوز از موضوع خبر ندارند پارادوکس دروغ را تکرار می کنم:

پارادوکس یکم: دروغ

دروغ در همه فرهنگ ها و مذهب ها منفی و منفور است و همه آن را ریشه بدی ها می دانند. ولی واقعیت این است که هیچ موجود زنده ای بدون آن نمی تواند ادامه حیات دهد، خصوصا انسان. در عالم حیوانات ، کمین و استتار نمونه بارز آن است و در عالم انسان هم که نمونه ها از حد شمارش خارج است. زمانی فکر می کردم باید ریشه دروغ کنده شود تا بشر روی خوشی ببیند ، اما الان بر این باورم که ریشه دروغ هرگز کنده نخواهد شد چرا که ابزار بقایی است که طبیعت در اختیار آدمیزاد گذاشته است.

نتیجه ای که میشود از این گرفت این است که دروغ از لیست سیاه اعمال بشری حذف شود و در عوض چیزی که آن را سیاه می کند به عنوان ریشه بدی و سیاهی معرفی شود. اما حذف شدن دروغ از لیست سیاه همانا و عواقب ناگوار آن هم همانا. می بینید؟ چیزی که برای ادامه زندگی به آن نیاز داریم ، باید جزو لیست سیاهمان باشد. نه می تواند باشد و نه می تواند نباشد. اگر باشد ، به خاطر دروغ هایی که مجبوریم بگوییم باید مدام عذاب وجدان بکشیم و اگر نباشد که خدا می داند چه می شود. این است منظور من از پارادوکس ، و راه حلی برایش نمی دانم. شما میدانید؟

برای همفکری لطفا به تالار گفتگو بیایید و روی پارادوکس ها و سپس روی دروغ را کلیک کنید. لینک تالار گفتگو را هم همین پایین و هم بالای صفحه می توانید ببینید.