دشتی - اوج

حیف است سخن گفتن با هر کس از آن لب
دشنام به من ده که درودت بفرستم
دیری است که سعدی به دل از عشق تو می گفت
کاین بت نه عجب باشد اگر من بپرستم

(سعدی)

گوشه اوج یا عشاق از آواز دشتی به روایت استاد محمود کریمی. آوانویسی از مرحوم دکتر محمد تقی مسعودیه. تصویر برداری شده از کتاب ردیف آوازی استاد کریمی ، انتشارات سروش.

گوشه اوج معمولا در اکتاو بالا اجرا میشود که اوج احساسات خواننده را نشان دهد ، ولی به دلایلی ترجیح دادم آن را یک اکتاو پایین تر اجرا کنم.

قسمت قرمز شده را برای پرهیز از طولانی شدن تحریر ، اجرا نکرده ام. البته این تحریر بعد از بند اول شعر تکرار شده است.

پارادوکس یکم: دروغ

دروغ در همه فرهنگ ها و مذهب ها منفی و منفور است و همه آن را ریشه بدی ها می دانند. ولی واقعیت این است که هیچ موجود زنده ای بدون آن نمی تواند ادامه حیات دهد، خصوصا انسان. در عالم حیوانات ، کمین و استتار نمونه بارز آن است و در عالم انسان هم که نمونه ها از حد شمارش خارج است. زمانی فکر می کردم باید ریشه دروغ کنده شود تا بشر روی خوشی ببیند ، اما الان بر این باورم که ریشه دروغ هرگز کنده نخواهد شد چرا که ابزار بقایی است که طبیعت در اختیار آدمیزاد گذاشته است.

نتیجه ای که میشود از این گرفت این است که دروغ از لیست سیاه اعمال بشری حذف شود و در عوض چیزی که آن را سیاه می کند به عنوان ریشه بدی و سیاهی معرفی شود. اما حذف شدن دروغ از لیست سیاه همانا و عواقب ناگوار آن هم همانا. می بینید؟ چیزی که برای ادامه زندگی به آن نیاز داریم ، باید جزو لیست سیاهمان باشد. نه می تواند باشد و نه می تواند نباشد. اگر باشد ، به خاطر دروغ هایی که مجبوریم بگوییم باید مدام عذاب وجدان بکشیم و اگر نباشد که خدا می داند چه می شود. این است منظور من از پارادوکس ، و راه حلی برایش نمی دانم. شما میدانید؟

برای همفکری لطفا به تالار گفتگو بیایید و روی پارادوکس ها و سپس روی دروغ را کلیک کنید. لینک تالار گفتگو را هم همین پایین و هم بالای صفحه می توانید ببینید.