دشتی - بیدِکانی

مرا خود با تو سری در میان هست
وگرنه روی زیبا در جهان هست

(سعدی)

برای جبران کوتاهی این گوشه ، تا از حال و هوای دشتی بیرون نیامده اید ، این تصنیف را هم گوش کنید.

گوشه بیدکانی از آواز دشتی به روایت استاد محمود کریمی. آوانویسی از مرحوم دکتر محمد تقی مسعودیه. تصویر برداری شده از کتاب ردیف آوازی استاد کریمی ، انتشارات سروش.

این گوشه روی وزن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیل اجرا می شود و به هر شعری با همین وزن قابل انطباق است. البته به نظر من مضمون این شعر با آواز دشتی همخوانی ندارد ولی بهر حال مطابق روایت موجود آن را خواندم.

از این به بعد به جای دشتی لا ، گوشه ها را یک پرده بالاتر یعنی در دشتی سی می خوانم که می شود شور می. علت این تغییر این است که شور ر جای خوبی برای صدای من نیست و از همین رو صدایم دائما از روی نوتها می لغزد و بدون همراهی ساز نگه داشتن آن برایم دشوار است. حالا با توجه به اینکه نوتها در شور ر نوشته شده است امیدوارم برای دوستانی که این آوازها را با ساز دنبال می کنند مشکلی پیش نیاید.

قسمت های قرمز شده را برای بهتر شدن آواز اجرا نکرده ام.

در مورد پارادوكس هايي كه اينجا مطرح مي كنم بايد عرض كنم كه به هيچ وجه قصد طرح معما يا بازي با كلمات ندارم. منظورم بيشتر چاره جويي در مسائلي است كه همه به گونه اي با آن در گير هستيم و راه حل هاي متفاوتي براي آنها داريم. آگاه شدن از اين راه حل ها به ما كمك مي كند كه موقع مواجه شدن با اين مسائل به نگاه و تدبير خود اكتفا نكنيم.

پارادوكس دانش طلبي را هم در همين راستا مطرح كردم. تجربه شخص من اين بوده كه هر چه در عمق چيزي بيشتر نظر كرده ام ‎سوالات و معماهاي من بيشتر شده است. در بعضي موارد حتي به درجه ياس و نا اميدي كشيده شده ام و آرزو كرده ام كه كاش اصلا وارد آن موضوع بخصوص نشده بودم تا لااقل خوشبيني اينكه جايي جوابي براي آن موضوع هست را از دست ندهم. درست مثل بسياري مردم كه فكر مي كنند براي همه سوالات پاسخي هست و كسي هست كه آن را بداند. فكر مي كنند فيلسوفان پاسخ همه مسائل فكري را می دانند ، پزشكان درمان همه دردها را مي دانند ، دانشمندان همه اسرار عالم را مي دانند ، و روحانيان همه رموز امور عرشي و الهي را.

حالا سوال اين است كه وقتي پيشروي در عرصه ناشناخته ها بر مجهولات و ناشناخته هاي ما مي افزايد با چه انگيزه اي بدين كار بپردازيم؟ اگر انگيزه ما افزايش نسبت علم به جهل مان باشد كه نتيجه نمي دهد. اگر انگيزه ما لذت بردن از حل مشكلات باشد با پيدا شدن مشكلات جدید آن لذت از ميان ميرود.
البته دانش طلبي مي تواند شغل ما بشود كه از آن نامي و ناني فراهم آوريم. در اين صورت آن چيزي كه برجسته مي شود آن نام و نان است نه دانشي كه مي طلبيم.

با همه اين حرفها ، نمي شود قيد دانش طلبي را زد و دستور توقف آن را صادر كرد. همان اندازه كه در دانش طلبي ، رنج و سرگشتگي نهفته است ‏ در توقف آن هم رنج و نابساماني هست. و منظور من از پارادوكس يعني همين.

بعضي از دوستان در اين مورد نظرات ارزشمندي داده اند . براي ديدن نظرات ايشان و همچنين درج نظر خودتان لطفا به تالار گفتگو بياييد.