songsdaily

حرف و سخن

این آواز را که بند دوم ترانه "مرا ببوس" است ، تقدیم می کنم به کیمیا و رضوانه گنجی از جانب پدرشان. امیدوارم به گوششان برسد.
من خودم اجرای این بند را نشنیده ام و به احتمال زیاد شما هم نشنیده اید ولی شعر آن بسیار زیباست و زبان حال آن بزرگوار در بند است: سرشار از امید و نشانگر یک عزم استوار.
چیزی که این روزها بیش از همه مرا آزار می دهد ، سکوت مرگباری است که بر مسئله گنجی حاکم شده است. انگار زمین دهان باز کرده و همه را در خود بلعیده است. در حیرتم که آن همه طرفدار حقوق بشر و مبارز سیاسی و خبرنگار و دوستان و یاران گنجی مشغول چه کاری هستند. یک دعای توسل و یک تجمع و همین!!!؟؟ چرا فشارها را از روی حکومت برداشته اند و انداخته اند روی گنجی. آخر چقدر بی استعدادی می خواهد از آدمی که مرگ را بر زندگی ترجیح داده و به صد زبان گفته است که حاضر به سازش نیست ، بخواهند کوتاه بیاید. پشت پرده چه خبر شده که همسر و وکیلش هم یک مرتبه به صف اهرمهای فشار بر او پیوسته اند؟
شما را به خدا اگر چیزی میدانید که ما نمیدانیم ، بگویید بلکه از این حیرت و نگرانی و سردرگمی بدر آییم. به خدا خلقی نگران احوال گنجی هستند ، چرا کسانی که در بین مردم نفوذ دارند آنها را دعوت نمی کنند برای آزاد کردن او؟ مردم همه چشم انتظارند که دوستانش کاری کنند و آنها هم در پی آنها درآیند ولی ظاهرا کسی خیال تکان خوردن ندارد.
جماعت هنرمند و ورزشکار کجا هستند؟ آنها که همیشه خودشان را کنار مردم می دانند. آنها رویشان می شود کسی را که حرف دل مردم را به جای توی تاکسی و کنج خانه با صراحت بر سر کوچه و بازار گفته است ، چنین در چنگال مرگ رها کنند و به کارهای روزمره خود بپردازند؟ آقای شجریان که این همه به طور سمبلیک از دست اوضاع حاکم شکایت می کند و فریاد می کشد ، با این نفوذ عظیمی که در مردم دارد ، کجای این داستان نشسته است؟ آیا می خواهد بعد از مرگ او باز به طور سمبلیک ، "ببار ای بارون" بخواند؟
چه شده است ما را و شما را و همه را؟

بنگر خندانم بار دگر