جان جهان

جان جهان دوش کجا بوده اي
ني غلطم در دل ما بوده اي
آه که من دوش چه سان بوده ام
آه که تو دوش که را بوده اي
رشک برم کاش قبا بودمي
چون که در آغوش قبا بوده اي
زهره ندارم که بگويم ترا
بي من بيچاره کجا بوده اي
آینه اي رنگ تو عکس کسی است
تو ز همه رنگ جدا بوده اي
رنگ رخ خوب تو آخر گواست
در حرم لطف خدا بوده اي

(مولوی)

تصنیف نوا ساخته پرویز مشکاتیان ، نوت آن را که از کتاب مجموعه تصانیف پرویز مشکاتیان (گردآوری شده توسط علیرضا جواهری) تصویر برداری شده از اینجا دریافت کنید.


نوت این تصنیف در نوای سل نوشته شده ولی من آنرا در نوای می اجرا کرده ام با مترونوم 72.

این تصنیف را خطاب به اکبر گنجی خوانده ام که گرچه رنگ و رویی برای جسم او نمانده است ، رنگ جانش نشان از حضور در حرم لطف خدای حقیقت دارد.
گنجی با وجود همه تزویرهایی که در کارش کردند و با همه تردیدهایی که به او روا داشتند، جان جهان ما شد و بی غلط در دل همه ما جای گرفت. پیغام ما را به گوش جهانیان رسانید ، و یک تنه دنیایی را تکان داد . نه تنها آرامش را از تبهکاران ستاند ، به قول دوست عزیزم مسعود، آتشی در نیستان مدعیان هم انداخت و پوچی ادعای اصلاح طلبی محافظه کارانه آنان را هم بر ملا کرد.
گنجی برای مدتی دغدغه تمامی ایرانیان شد و وجدان همه را از خفته تا بیدار ، از انقلابی تا محافظه کار و از عارف و عامی به گونه ای تحریک نمود و با به آتش کشیدن ذره های وجود خود نشانمان داد که به قول شفیعی کدکنی :
سر آن ندارد امشب که بر آید آفتابی
تو خود آفتاب خود باش و طلسم کار بشکن
همینجا از همه شما دوستان و عزیزان می خواهم که از یاد گنجی غافل نشوید. اگرچه آن انتظار دغدغه آمیز و مرگبار به پایان رسیده ولی او هنوز در چنگال کسانی است که مرگ او را به سخره گرفتند و هر لحظه باز امکان دارد قصه ای بسازند تا او را از صفحه روزگار و یا از صفحه ذهن ما ناپدید کنند.
اکنون وظیفه ما پاس داشت حرکت پر شکوه او و استمرار بر خواست آزادی بدون قید و شرط اوست. این آواز ، که یکی از زیباترین تصنیفهای موسیقی سنتی ماست ، هدیه من به او و یک ادای دین کوچک. مشتاقم شما هم که هر روز نگران حالش بودید تحفه ای بیاورید. درود بر شما.