از زبان اکبر گنجی

چـون‌ داد عـادلان‌ بـه‌ جـهـان‌ در بـقا نكرد ... بــيــداد ظـالـمـان شـمــا نـيــز بـگـذرد
در مملكت‌ چو غرش‌ شيران‌ گذشت‌ و رفت‌ ...ايـن عـوعـو سـگـان شـمـا نـيــز بـگـذرد
ايـن‌ نـوبت‌ از كـسان‌ به‌ شما ناكسان‌ رسيد ... نـوبـت ز نـاكـسـان شـمـا نـيـز بــگــذرد
اي‌ تـو رمـه‌ سـپـرده‌ بـه‌ چوپان‌ گرگْ‌طبعْ ... ايـن گـرگـي شـبـان شـمـا نـيـز بـگـذرد
پـيـل‌ فـنـا كـه‌ شـاه‌ بـقا مات‌ حكم‌ اوست‌ ... هــم بــر پـيـادگــان شـمـا نـيـز بـگذرد

(گزیده ای از قصیده سیف فرغانی)

دستگاه نوا ، نوای لا ، گوشه های ۱-درآمد ۲- مجددا درآمد، ۳- نیشابورک ، ۴- راجع ، ۵- نهفت و فرود.


این قصیده سیف ، ابیات زیباتری هم دارد ، ولی به احترام اکبر گنجی ، همانها که او انتخاب کرده بود را خواندم. متن کامل تر این قصیده را از اینجا بخوانید .

دوست عزیزم داریوش ، این بیت غزل حافظ را طلب کرده بود به یاد اکبر گنجی: " جدا شد یار شیرینت کنون تنها نشین ای شمع ... که حکم آسمان این است اگر سازی وگر سوزی"
اگر چه بیت زیبایی است دلم نیامد این را بخوانم چون اولا تصور رفتن گنجی هم مرا دیوانه می کند چه رسد اینکه پیشاپیش بخواهم آن را به زبان بیاورم. ثانیا وضعیت گنجی را حکم آسمان نمی دانم که بسازم و بسوزم و درود می فرستم بر آنان که امروز قرار است برای آزادی او در دانشگاه تهران تجمع کنند و در حیرتم از دوستان گنجی که هیچکدام پای این فراخوان را امضا نکرده اند.
در عوض این بیت ، ابیاتی از قصیده سیف فرغانی را که گنجی در مانیفست جمهوری خواهی 2 آورده است برایتان خوانده ام. راستش هیچ موقع حوصله نکرده بودم این مانیفست دوم گنجی را بخوانم تا امروز. واقعا خواندنی و ستودنی است. اگر این سیاستمدارها از ابتدا حرفهای گنجی را گوش کرده بودند، آنها و ما همه در موقعیت بهتری می بودیم. باور کنید خواندن این مانیفست به من جان دوباره ای داد. برای نمونه ، چند خطی از آن را می آورم شما خودتان بقیه را دنبال کنید:
"روشنفكران‌ و نخبگان‌ نبايد از مسئوليت‌ اخلاقي‌ خود شانه‌ خالي‌ كنند. نخبگان‌ در طول‌ سالهاي‌ گذشته‌ يأس‌ و سرخوردگي‌، نااميدي‌، انفعال‌ و بي‌تفاوتي‌ را به‌ جامعه‌ تزريق‌ كرده‌اند. در حالي‌ كه‌ بايد اُميد آفريد، بايد شور و نشاط‌ را به‌ جامعه‌ تزريق‌ كرد. اينها نيازمند ازخودگذشتگي‌ و ايثار، شجاعت‌ و جسارتند. تاريخ‌ نشان‌ مي‌دهد كه‌ گامهاي‌ بلند را آدمهاي‌ جسور، آرمانگرا و فداكار برداشته‌اند. مي‌گويند دوره‌ قهرمان‌گرايي‌ و انتظار نجات‌دهنده‌ داشتن‌ گذشته‌ است‌ و بر اين‌ مبنا زيرآب‌ مبارزه‌ براي‌ عدالت‌ و آزادي‌ را مي‌زنند. غافل‌ از آنكه‌ به‌ هيچ‌وجه‌ نمي‌توان‌ از «دوره‌ قهرمان‌گرايي‌ گذشته‌ است‌» عدم‌ مبارزه‌ با خودكامگان‌ را نتيجه‌ گرفت‌، مبارزه‌ در راه‌ آزادي‌ في‌نفسه‌ ارزشمند است‌. "