کجایی

کجایی ای که دلم بی تو در تب و تاب است .... چه بس خیال پریشان به چشم بی خواب است
ز چشم خویش گرفتم قیاس کار جهان ... که نقش مردم حق بین همیشه بر آب است
به سینه سر محبت نهان کنید که باز ..... هزار تیر بلا در کمین احباب است
بر آستان وفا سر نهاده ایم و هنوز ...اگر امید گشایش بود از این باب است
مدار چشم امید از چراغدار سپهر ... سیاهگوشه زندان چه جای مهتاب است
زمانه کیفر بیداد سخت خواهد داد ... سزای رستم بد روز مرگ سهراب است
قدح ز هر که گرفتم بجز خمار نداشت ... مرید ساقی خویشم که باده اش ناب است

(گزیده ای از غزل " بر آستان وفا" از کتاب آینه در آینه هوشنگ ایتهاج)

دستگاه شور ، شور می ، به ترتیب در گوشه های درآمد ، سلمک ، قرچه ، حجاز (از ابوعطا) ، حزین ، حسینی ، حزین ، فرود در شود لا

این آواز را تقریبا شش ماه پیش به یاد زرافشان خواندم و امروز آن را تکرار می کنم چون شمع جانش اکنون بی صدا در هیاهوی انتخابات دارد به خاموشی می گراید. باشد که این صدا از ورای همه شلوغیها هشداری باشد برای فاجعه ای که در راه است : فاجعه از دست رفتن وجدان بیدارمان و دادخواه خون عزیزانمان ، یعنی ناصر زرافشان مان.