شعر آواز
من که این قفس بود زندانم ، بلبلی ز سوز غم نالانم
از رنج و از تنگی این قفس که باشد جایم ، گر دست و پایی بزنم شکسته گردد پایم
دستم اگر بر سر زنم ، بشکند دست و سرم
بالم اگر بر پر زنم ، ریزد همه بال و پرم
آه از جنایات قفس ، این قفس میکشدم
کز جور هر ناکس و کس ، دیگر به زنهار آمدم
جانم بنالد ، از جور صیاد ، کز محنت من وین ظلم و بیداد دارد دلی شاد
آنکس که گیرد آزادی ما ، آسایش ما دلشادی ما ، به میل طبع دون کند دل ما پر خون ، دلش چو ما پر خون باد
خاطرات دلکش بستانم ، می زند شرار غم بر جانم
اکنون به جان آمده ام ز دوری یارانم ، جرمم چه باشد که جدا از آن وفادارانم
یاد از گل و از بوستان ، در بهار دلستان ، یاد از چمن وز دوستان ، آن دوستان مهربان
یاد از وطن وز آشیان ، منزل عشق و وفا ، خرم بماند جاودان ، آن آشیان دلگشا
گر من اسیرم ، مرغان آزاد ، بر روی گلها بر سرو و شمشاد مستند و دلشاد
آن کس که خواهد محرومی ما ، یا داده فتوی محکومی ما ، کسی که چون صیاد ، به ما پسندد بیداد ، اسیر صیادان باد
(دکتر هدایت الله نَیّر سینا)
