بهار آمد

بهار آمد بیا تا داد عمر رفته بستانیم .... به پای سرو آزادی سر و دستی بر افشانیم
به عهد گل زبان سوسن آزاد بگشاییم .... که ما خود درد این خون خوردن خاموش می دانیم
جمال سرخ گل در غنچه پنهان است ای بلبل .... سرودی خوش بخوان کز مژده صبحش بخندانیم
گلی کز خنده اش گیتی بهشت عدن خواهد شد .... ز رنگ و بوی او رمزی به گوش دل فرو خوانیم
سحر کز باغ پیروزی نسیم آرزو خیزد .... چه پرچمهای گلگون کاندر آن شادی برقصانیم
الا ای ساحل امید سعی عاشقان دریاب .... که ما کشتی در این طوفان به سودای تو می رانیم
به دست رنج هر ناممکنی ممکن شود آری .... بیا تا حلقه اقبال محرومان بجنبانیم
شقایق خوش رهی در پرده خون می زند سایه .... چه بیراهیم اگر همخوانی این نغمه نتوانیم

( گزیده ای از غزل "در پرده خون" هوشنگ ابتهاج )

دستگاه ماهور ، ماهور دو ، به ترتیب در گوشه های درآمد ، گشایش ، فیلی ، نصیر خانی ، تکرار نصیرخانی ، راک عبدالله ، تکرار راک ، تکرار درآمد.

سایه این شعر را در بهار 58 یعنی اولین بهار بعد از پیروزی انقلاب سروده است اما به طور شگفت انگیزی پیروزی را دست نیافته می داند. من هم مخصوصا "سرو آزادی" را "سرو آزاد"ی خواندم که این مسئله را بهتر نشان بدهم. هر بهار که می آید این شعر ورد زبان من می شود برای تقدیر سال ، حسابرسی گذشته و سازمان دهی مجدد آرمان ها و آرزوها. امسال این موهبت را دارم که شما را هم به شنیدن آن دعوت کنم.
به امید روزی که پرچمهای گلگون در شادی آزادی میهن بچرخانیم، نا ممکنی که تنها به دست رنج ممکن می شود. رنج من ، رنج تو و رنج همه آنها که این آرزو را در سر می پرورند.