تصنیف به اصفهان رو

به اصفهان رو که تا بنگری بهشت ثانی
به زنده رودش سلامی ز چشم ما رسانی
ببر از وفا کنار جلفا به گل چهرگان سلام ما را
شهر پر شکوه قصر چلستون کن گذر به چارباغش
گر شد از کفت یار بی وفا کن کنار پل سراغش
بنشین در کریاس یاد شاه عباس بستان از دلبر می
بستان پی در پی می از دست وی تا کی تا بتوانی
ساعتی در جهان خرم بودن بی غم بودن بی غم بودن
با بتی دلستان همدم بودن محرم بودن با هم بودن
ای بت اصفهان زان شراب جلفا ساغری در ده ما را
ما غریبیم ای مه بر غریبان رحمی کن خدا را

(ملک الشعرای بهار)

تصنیف بیات اصفهان با آهنگ ساخته علی اکبر خان شهنازی. مرحوم تاج این تصنیف را در اصفهان دو اجرا کرده است ولی من آن را یک پرده پایین تر در اصفهان سی بمل اجرا کرده ام. نوت این تصنیف را که در اصفهان سل نوشته شده از اینجا دریافت کنید. این نوت را از کتاب همساز شماره ۱۵ تهیه شده توسط محمد رضا ابراهیمی و علی صمد پور تصویر برداری کرده ام. قسمت اول تصنیف تا قبل از " ساعتی در جهان ..." را با سیاه مترونوم ۵۷٫۵ و قسمت دوم را با سیاه مترونوم ۷۵ اجرا کرده ام.

این تصنیف را به همه همشهری های اصفهانی در غربت که دلشان برای دیدن شهرشان خصوصا در این موقع سال لک زده تقدیم می کنم. جرقه این تصنیف را مامان نیلو با نوشتن خاطره دوچرخه سواری اش در جلفا زد و از قضا قاصدک هم که آن نوشته را خوانده بود همزمان با من هوس آن را کرد و من هم قول دادم که بخوانمش. البته شعر این تصنیف اصلا به دلم نمی نشیند و فکر می کنم یکی از مبتذل ترین شعر های بهار است ولی همان دو خط اول این تصنیف آنقدر پرقدرت و دعوت کننده است که بقیه آن را تحت الشعاع قرار می دهد. به نظر میرسد جناب بهار در سفرش به اصفهان چنان تحت تاثیر شراب و شاهد جلفا قرار گرفته بوده که تصنیف را دربست به آن اختصاص داده ، با آن شروع کرده و با آن هم به خاتمه رسانده است. من هم کفاره این همه تبلیغات جناب بهار آواز بعدیم را در نکوهش شراب خواهم خواند که اثر آن خنثی شود.