درد بی زبانی

به بحر رفتم و گفتم به موج بي تابي ....هميشه در طلب استي چه مشكلي داري؟
هزار لولو لالاست در گريبانت ... درون سينه چو من گوهر دلي داري؟
تپيد و از لب ساحل رميد و هيچ نگفت!

به كوه رفتم و پرسيدم اين چه بي دردي است؟ ... رسد به گوش تو آه و فغان غم زده اي؟
اگر به سنگ تو لعلي چو قطره خون است ... يكي در آ به سخن با من ستم زده اي
به خود خزيد و نفس در كشيد و هيچ نگفت !

ره دراز بريدم ز ماه پرسيدم ... سفر نصيب ، نصيب تو منزلي است كه نيست؟
جهان ز پرتو سيماي تو سمن زاري است ... فروغ داغ تو از جلوه دلي است كه نيست؟
سوي ستاره رقيبانه ديد و هيچ نگفت !

شدم به حضرت يزدان گذشتم از مه و مهر ... كه در جهان تو يك ذره آشنايم نيست
جهان تهي ز دل و مشت خاك من همه دل ... چمن خوش است ولي در خور نوايم نيست
تبسمي به لب او رسيد و هيچ نگفت !!

(اقبال لاهوری)

آواز بيات ترك ، بيات ترك فا. بند اول در درآمد ترك ، بند دوم در داد ماهور با فرود به ترك ، بند سوم در فيلي و شكسته ، بند چهارم در عراق و اكتاو بالاي درآمد ترك.

يادداشت بلند بالا و عارفانه مسعود كه روي آواز قبلي گذاشته بود اجازه نداد که از مود عرفان خارج شوم و براي همين باز هم شعري در همين زمينه خواندم.
البته اين شعر اقبال هر چند بوي عرفان مي دهد خيلي هم عارفانه نيست ، چون اشاره به تنهايي و بيكسي آدم ميكند حتي در حضور خداوند. حقيقت تلخي كه خيلي ها از اعتراف به آن پرهيز مي كنند و با زور و ضرب توهم و تخيل هم که شده می خواهند عکس آن را ثابت کنند. شنيدن چنين كلامي از اقبال كه پاكباخته مولوي بوده و شیفته عرفان اسلامی قدري غريب است و من هم به همين خاطر از اين شعر او خوشم مي آيد .
البته آنجا كه مي گويد "جهان تهي ز دل است" را قبول ندارم چون به اين باور رسيده ام كه همه موجودات عالم حتي جمادات "دل" دارند ، منتها از دل آنها به دل ما روزني نيست. چطور مي شود گفت پروانه اي كه با اين اشتها شيره گل را نوش جان مي كند دل ندارد ، يا اتمها و ذراتي كه گاهی عاشقانه همدیگر را در آغوش مي كشند و گاهی دشمنانه همدیگر را مي رانند دل ندارند. اگر ما دل داريم ، كه حتما داريم ، بقيه موجودات هم مي توانند داشته باشند ، اگرچه ما راهي براي نشان دادنش نداشته باشيم. ما حتی راهی برای نشان دادن اینکه بقیه آدمها دل دارند هم نداریم چه رسد به سایر موجودات . ولی جای شکرش باقی است که اقلا زبان داریم که به همدیگر بگوییم بابا ما هم دل داریم. زبانی که کوه و دریا و ماه و خورشید و حتی خود خداوند هم به قول اقبال ندارند.