بر سر آنم که گر ز دست برآید ... دست به کاری زنم که غصه سر آید
خلوت دل نیست جای صحبت اضداد ... دیو چو بیرون رود فرشته در آید
بر در ارباب بی مروت دنیا ... چند نشینی که خواجه کی به در آید
صحبت حکام ، ظلمت شب یلداست ... نور ز خورشید جوی بو که بر آید
بلبل عاشق تو عمر خواه که آخر ... باغ شود سبز و سرخ گل به بر آید

(گزیده ای از غزل حافظ)

دستگاه ماهور ، ماهور ر ، دو بیت اول در در آمد ماهور، بیت سوم در حصار ماهور ، بیت چهارم در شکسته ، بیت آخر در راک عبدالله با اشاره به اصفهان ، و نهایتا فرود در ماهور.

همه ما دوست داریم شرایط زندگی بهتری داشته باشیم . این پنج بیت غزل حافظ به پنج نکته اساسی در این راستا اشاره می کند: اول داشتن سودایی در سر برای رهایی از وضعیت موجود ، دوم یکپارچه کردن دل و از بین بردن آشفتگی ها و تضادهای درونی ، سوم امید بیهوده بر دنیا نبستن که او برای ما کاری کند ، چهارم پرهیز از هم نشینی با اصحاب ظلمت ، و نهایتا زنده نگه داشتن عشق و امید. البته قدری شانس هم لازم است که خود حافظ هم آنجا که می گوید "که گر زدست برآید" به آن اشاره می کند.
از شما چه پنهان ، من هم سودایی در سر دارم و آن اینکه روزی را ببینم که آدمهایی که قادر به تحمل هم نیستند مجبور نباشند با هم زندگی کنند. دزدان با دزدان زندگی کنند ، ستمکاران با ستمکاران ، پلیدان با پلیدان ، پاکان با پاکان ، فرهیختگان با فرهیختگان ، اهل دنیا با اهل دنیا ، و اهل دل با اهل دل. به نظر شما سودای محالی است؟