سوتک

نمیدانم پس از مرگم چه خواهم شد
نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت
ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد
گلویم سوتکی باشد به دست طفلکی گستاخ و بازیگوش
و او یکریز و پی در پی
دم گرم و خمودش را
فشارد بر گلویم سخت
*و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد
بدینسان بشکند دائم سکوت مرگبارم را

(زنده یاد دکتر علی شریعتی)

آواز بیات ترک ، بیات ترک فا ، با الهام از گوشه شهابی و اشاراتی به گوشه های فِیلی ، شکسته و قرائی

آدمها معمولا دو دسته اند : یک دسته آنها هستند که خودشان را در قبال جهان مسئول می دانند و دسته دیگر آنها که جهان را در برابر خود مسئول می شناسند. دسته اول در صدد بهبود کار جهان هستند تا از قِبَل آن خودشان هم بهره مند شوند. دسته دوم در صدد بهبود کار خود هستند فارغ از آنچه بر سر جهان و آنچه در اوست بیاید. آدمیزاد به طور معمول به دسته دوم تعلق دارد مگر آنکه در او اتفاقی بیفتد و نگاهش نسبت به خود و جهان دیگرگون شود
دکتر علی شریعتی کسی بود که در پیدایش این اتفاق در من نقش جدی داشت و دوست دارم برای شکستن سکوت او و آشفته کردن خواب خفتگان همان طفلک گستاخی باشم که او می خواست
*
وقتی کار ضبط تمام شد و مشغول نوشتن شعر شدم فهمیدم که این قسمت را از قلم انداخته ام. در فرصتی دیگر این را بدان خواهم افزود. باشد طلبتان