تصنیف باد خزان

باد خزان وزان شد، چهره گل نهان شد
طلایه لشگر خزان از دو طرف عیان شد
چو ابر بهمن ز چشم من چشمه خون روان شد
ناله ها مرغ سحر در غم آشیان زد، آشیان سوخته بین مشعله در جهان زد ، خدای من مشعله در جهان زد
از این زمستان داد، به هر شبستان داد، آه ، توانگران راحت و شاد و خندان
فتاده گریان وای ، فقیر و عریان وای ، داد ، گرسنه در بستر برف و بوران
کشور خراب ، فغان و زاری ، هر طرف رویم ، سیاهکاری ، وه چه کنم از غم بی قراری
تا به کی کشیم ذلت و بیماری
بیا مه من ، کنیم علاج این همه نابکاری

(زنده یاد ملک الشعرای بهار)

تصنیف در آواز افشاری ساخته زنده یاد درویش خان . نوت آن را از اینجا دریافت کنید. نوت این تصنیف در افشاری سل نوشته شده ولی من آن را در افشاری دو و سریع تر از متری که داده شده خوانده ام

تکان دهنده ترین چیزی که امروز شنیدم خبر اعتراف امید معماریان و شهرام رفیع زاده بود. خواستم در باره اش چیز مناسبی بخوانم دیدم قبلا این کار را کرد ه ام. شما هم هر بار از این خبرها شنیدید و فشارتان بالا رفت مثل من شعر "قصد ایمانم مکن" ابتهاج را با خودتان زمزمه کنید ، حالتان بهتر می شود

درباره تصنیف امروز باید بگویم که این سروده بهار همچون بسیاری از سروده های دیگر او متاسفانه شامل مرور زمان نشده است .چرا متاسفانه؟ برای اینکه دردهایی که او صد سال پیش داشت هنوز هم ما داریم. این است که تا این دردها درمان نشده این ترانه ها و تصنیف ها را می خوانیم تا مبادا به دردها عادت کنیم و بی خیال درمان شویم . البته من با اجازه شما خط آخر شعر را که بدآموزی داشت تغییر دادم . او میگوید:"بیا مه من، رویم از این ورطه جان سپاری"، که به نظرمن نا امید کننده است. من ترجیح دادم دریچه امید به بهبود را باز بگذارم