آتش بیداد

از این چراغ توام چشم روشنایی نیست .... که کس ز آتش بیداد غیر دود ندید
گذشت عمر و به دل عشوه می خریم هنوز .... که هست در پی شام سیاه صبح سپید
چه جای من ؟ که در این روزگار بی فریاد ... ز دست جور تو ناهید بر فلک نالید
که راست سایه در این فتنه ها امید امان ... شد آن زمان که دلی بود در امان امید

(گزیده ای از غزل" بهار سوگوار" از کتاب" آینه در آینه" هوشنگ ابتهاج

آواز افشاری ، افشاری دو، در گوشه های درآمد ، نیشابورک ، عراق و رهاوی

شعر امروز را خطاب به آقای خاتمی خوانده ام. وقتی خبر سخنرانی او در دانشگاه را خواندم و حرفهای همیشگی او را برای هزارمین بار شنیدم ، گشتی در دیوان های شعرم زدم و این چند بیت سایه را زبان حال یافتم. آقای خاتمی شخص من را از اوج حرارت و برافروختگی به حضیض افسردگی و دل مردگی کشاند. نه به خاطر این که به او دل بسته بودم ، بلکه به خاطر این که فرصتهایی که در اختیار مردم من قرار گرفت را یکی یکی به تباهی کشاند. اکنون هم پس از آن که همه خیر خواهان قوم همه خطاهای او را آشکار کرده اند ، باز حرفهای قدیمی خودش را تکرار می کند و درست مانند جناح رقیب خود از کرسی حرفهای بی پایه خود پایین نمی آید. فرق او با رقیبانش این است که آنان حرف و عملشان یکی است در حالی که او دچار تناقض در گفتار و کردار است. نمی توان گفت که از این تناقض آگاه نیست چرا که همگان حجت بر او تمام کرده اند. حتما ملاحظاتی دارد که ما آن را نمی دانیم و شاید خودش هم نداند