شاخه ها را از جدایی گر غم است ....ریشه ها را دست در دست هم است
شاخه از دیوار سر بر می کشد ............... میل او بر باغ دیگر می کشد
باد می آرد پیام آن به این ....................... وه از این پیک و پیام نازنین
تو نه کمتر از درختی سر بر آر......... پای از این زندان خود بیرون گذار
دست من با دست تو دستان شود .......... کار ما زین دست کارستان شود
ای برادر در نشیب و در فراز ........................ آدمی با آدمی دارد نیاز

(گزیده ای از مثنوی بانگ نی سروده هوشنگ ابتهاج)

مثنوی آواز بیات اصفهان، اصفهان دو ، مشتمل بر گوشه های درآمد، جامه دران، نیشابورک،بیات راجع، عشاق، و فرود . خاتمه با درآمد و بیات راجع در یک اکتاو بالاتر

این مثنوی را در سال ۱۳۷۱ در کنسرتی که برای کمک به آواره های عراقی داشتیم خواندم . امشب هم دارم به کنسرتی می روم که عواید آن به بچه های بم اختصاص داده شده. از آن روز تا امروز ۱۲ سال گذشته ولی اگر هزار سال هم گذشته بود باز این شعر را می شد خواند چرا که حکایت نیاز آدمها به یکدیگر شامل گذشت زمان نمی شود و ای کاش همه آدمها این را با اعماق وجود خود باور داشتند